‘Ik weet niet meer wie ik ben of wat ik ben of wat ik hier doe.’

‘Ik voel me zo ontzettend alleen, zo enorm verloren.’

Het is alsof je eigenlijk nergens bij hoort.

Alsof iedereen om je heen precies weet waar hij mee bezig is.

Alsof iedereen een doel heeft, het leven snapt, en vol vertrouwen vooruit gaat.

Iedereen, behalve jij.

Wat doe jij nou eigenlijk?

Wat stel jij nou helemaal voor?

Het is een mix van zinloosheid en verdriet en wanhoop.

Het kan verlammend zijn, het kan heel leeg voelen, en doodeng.

Tot zover het slechte nieuws.

Want het gevoel van verlorenheid is geen feit, maar een idee.

Het is geen waarheid en geen keihard gegeven en ook geen specifieke situatie, maar slechts een overtuigende ervaring, een deel van een verhaal.

Je kunt namelijk helemaal niet verloren zijn.

Hoe dan?

Waar dan?

Nee hoor.

Zolang je er bent, zolang je voelt en ervaart, kun je onmogelijk verloren zijn.

Dus zelfs als je je heel slecht voelt, en heel erg in de war, ben je er.

Hier, voelend, ervarend.

Hier, niet nergens.

En dat verandert nooit.

Weten dat je bestaat is je anker.

Bewustzijn is wie je bent, wie je áltijd bent, en waar je je heel direct en heel veilig mee kunt verbinden.

En het enige wat je daarvoor hoeft te doen is een glimp op te vangen van dat tijdloze fenomeen in jou, datgene wat er al je hele leven is (anders wist je niet eens dat je bestaat), en totaal onafhankelijk is van verhalen, omstandigheden, relaties, en dingen.

Zolang je ervaringen hebt, zolang je voelt (of denkt dat je niet voelt), besta je, en ben je er.

Hier.

Nooit ergens anders.

Misschien verdrietig, misschien verward, misschien zelfs tijdelijk de weg kwijt, maar niet verloren.

Tóch een beetje richting nodig? Mail me.