We hebben ze.

We voelen ze.

We gaan erdoorheen.

Tot zover misschien niet super spectaculair.

Maar ik denk niet dat we ze echt erkennen, en gebruiken.

Want daarin schuilt een van onze superkrachten.

Buien hebben veel meer invloed op ons dan we vaak denken, ze sturen ons gedrag en onze reacties, en bepalen hoe we de wereld zien, op dat moment.

Weten dat we buien hebben en erdoorheen gaan, dat écht weten op het moment dat ze er zijn, is uitermate krachtig.

Als je je buien herkent, betekent dat automatisch dat je je er bewust van bent, dat je er als het ware naar kunt kijken.

Dat er wat afstand is.

En op dat moment kun je begrip hebben voor de situatie, voor jezelf, voor hoe de buien je raken en stimuleren en prikkelen.

100% in een bui zitten is totaal anders dan alleen maar het effect van de bui voelen.

Je bent ineens niet meer machteloos en overgeleverd aan de kleur en de smaak en de fysieke sensatie van de bui, maar kunt er als het ware een beetje bij staan.

Vanaf dat moment ontstaan er opties.

Je kunt ineens kiezen of je je volledig laat inpakken door je bui, of je hele wereld ineens instort omdat je bui je dat wijsmaakt, of de complete ervaring accepteren en simpelweg voelen, vasthouden, toelaten, en voorbij zien trekken.

Weten dat we als mens buien hebben, is net als weten dat het weer patronen en fenomenen en verschijningsvormen heeft, die komen en gaan.

Soms duurt het even voor de zonneschijn komt.

Soms regent en dondert het een hele dag.

Soms is het grauw en koud en bijna doods.

Maar als je éven wacht, als je rustig blijft ondanks de onstuimigheid, waait het over en klaart het vanzelf weer op.

Altijd.