Het komt en gaat in golven.

Het ene moment voel ik me dankbaar en gelukkig, het volgende slaat de melancholie toe, en trekt het fijne gevoel zich terug.

Op en neer, om de paar minuten.

Snel.

Wonderlijk.

Als het niet zo ritmisch en voorspelbaar was, zou ik me druk hebben gemaakt.

Druk zoals ik dat jaren vol overtuiging heb gedaan, druk en bezwaard en zwaar en complex, van de regen in de eindeloze drup.

Het mooie gevoel mocht niet weg, en het donkere gevoel moest verdwijnen.

Een en al drama.

Natuurlijk werkte dat niet, die agenda.

En het was eigenlijk nog ingewikkelder: zodra het een tijdje beter ging, was ik alweer bezig met het verval.

Managen, controle, de teloorgang indekken zodat de pijn zachter zou zijn, en de schade beperkt zou blijven.

Werkte ook niet.

Je goed en tevreden voelen kan schuldgevoel oproepen.

Of angst dat het weggaat.

Of het kan gewoon zó ongewoon zijn, dat je niet weet wat je ermee moet.

Maar dat is juist zo gekmakend simpel.

Niets.

Je hoeft niets.

Laat het golven.

—

(Foto door @sxth, voor Unsplash)