Het gaat snel met AI.

Als je niet op de trein springt mis je ‘m.

Oei.

Als je nú niet meedoet blijf je voorgoed achter, als een enorme sukkel die te eigenwijs of lui of naïef was om zich er fanatiek in vast te bijten.

Zo snel gaat het namelijk.

Duizelingwekkend vlug.

Exponentieel hard.

Razendsnel.

Maar het ding is: ik wil helemaal niet snel.

Ik wil juist langzaam, deinend op de tijd.

Ik wil vertragen en verstillen.

Niets moeten of willen.

Dus ik pak liever de trage trein.

Laat mij gerust de sukkel zijn.

Zonder haast.

Een blije, rustige sukkel.

—

(Foto door @roland_loesslein, voor Unsplash)