Sinds een paar dagen denk ik vrijwel compleet anders over hoe ik grootse dingen ga bereiken.

De dromen waren er al, de ideeën had ik ook volop, maar ik was altijd eigenlijk een beetje wiebelig in de weg ernaartoe.

Eigenlijk denk ik nu 180 graden anders dan vorige week.

Maar ook weer niet.

In zekere zin weerspreekt het wat ik een maand geleden beweerde (en toen ‘zeker’ wist), maar ergens is dat ook niet zo.

Het afgelopen jaar ben ik een aantal keer wakker geworden met nieuwe inspiratie, nieuwe onderzoeksdrang, en nieuwe openheid.

Ik verander als een dolle.

Maar ook weer niet.

Ergens is het een optelsom van alles wat ik heb gezien en gedaan en geleerd in mijn leven tot nu toe, van puzzelstukjes die in elkaar vallen.

Een opstapeling die zowel solide als enorm flexibel is.

Een rijping.

Waarom ik je dit vertel?

Omdat ik duidelijk wil maken hoe inconsequent ik soms kan zijn.

En hoe cool ik daarmee ben.

Mijn blogs weerspiegelen allerlei fases van mijn ontwikkeling, en een deel van die verhalen matchen totaal niet meer met hoe ik op dit moment denk.

Soms word ik zelfs een beetje ongemakkelijk van wat ik destijds schreef.

Echt consequent is het niet, allemaal.

En daar ben ik eigenlijk enorm blij mee.

Inconsequent zijn betekent groei.

Het betekent dat je niet vasthoudt aan dingen omdat je nou eenmaal vasthoudt aan dingen.

De bereidheid om naar je eigen shit te kijken en te zien dat het je niet meer dient, dat het niet meer strookt met hoe je nu bent, dat JIJ het niet meer bent, is wat mij betreft een voorwaarde voor een opwindend, rijk, en fascinerend leven.

Als het niet meer klopt, moet je het ook gewoon durven laten vallen.

Hoe zit dat met jou?