Een van de lastigste dingen om mee af te rekenen, is wie je denkt te zijn.

Dit idee van De Jou (of De Jij), die heel specifieke persoon met al zijn of haar voorkeuren, onhebbelijkheden, meningen, gewoontes en trucjes, wordt in stand gehouden door een hele batterij verdedigingsmechanismen.

Het is briljant en werkt super goed.

Tenminste: als je niet van plan bent het te veranderen.

Want als je dat wél wilt, als transformatie je doel is, kan het allemaal behoorlijk ingewikkeld en verwarrend zijn.

Het moeilijke is dat we nooit de rand van onze persoonlijke wereld zien (veel mensen realiseren zich nauwelijks dat persoonlijke werelden überhaupt bestaan), terwijl we er de hele dag tegenaan botsen.

Dat is wanneer we in conflict komen met anderen, situaties en ideeën, en dat is wanneer we dingen ervaren als frustratie, boosheid, angst, superioriteit, jaloezie en kritiek.

Dat zijn de belangrijke en vruchtbare momenten.

Juist dan zijn we heel dicht bij de mogelijkheid om meer van onszelf en de onzichtbare grenzen die we hebben ontwikkeld te ontdekken, zodat we ze uiteindelijk kunnen overstijgen.

De weerstand en de pijn die we voelen gaan nooit over ons; het zijn slechts symptomen van het zelfbeeld dat probeert vast te houden aan wat het gelooft te zijn.

Precies dáár, precies waar het gaat jeuken en branden, besluiten we of we gaan vechten en onszelf verdedigen, of wegrennen van een situatie die het in zich heeft je voorgoed te veranderen.

Dáár vind je het goud, als je weet hoe je moet zoeken.

Lastig, vreemd, mysterieus.

En natuurlijk is dat zo.

Het leven zou niet half zo boeiend zijn als deze obstakels er niet waren, deze raadsels die de wérkelijk grote inzichten en veranderingen in zich dragen, maar dat op het eerste gezicht niet prijsgeven.

Zodra we anderen bekritiseren, en zodra we denken het beter te weten of zelfs beter te zijn, begint het ongemak in ons te smeulen, terwijl je daar juist de grootste en mooiste groei kunt vinden.

Dit is ingewikkeld.

Het is verwarrend en vermoeiend.

Wie heeft er zin in om alsmaar helder en open te blijven, om niet direct alles op slot te gooien of het gevecht aan te gaan met iedereen die er zogenaamd naast zit, wie zíet dat überhaupt als het allemaal zo vreselijk echt en persoonlijk lijkt?

En dat doet het.

Maar dat ís het niet.

Want als we ons bewustzijn kunnen cultiveren, als we liefdevol oplettend kunnen zijn en ons kunnen realiseren dat we slechts een mentaal programma volgen waar we niet eens zelf om gevraagd hebben, als we kunnen inzien dat élke voorkeur die we ooit hadden of zullen hebben bedoeld is om een enorme hoeveelheid prachtige, verschillende mensen te creëren, dan kunnen we écht veranderen.

Omdat we nu ineens weten waar we steeds worden afgeremd.

Daar waar het schuurt.

Nu weten we waar we nieuwe werelden kunnen ontdekken, nieuwe talenten binnen onszelf kunnen vinden, en een nieuw vermogen om te leren en wezenlijk te groeien ontwikkelen.

Als we maar eventjes stil en nieuwsgierig kunnen blijven.

De tekens en tekenen van je zogenaamde beperkingen zijn overal.

Erken ze, gebruik die momenten, en je leven zal nooit meer hetzelfde zijn.