Dit was een hele, HELE grote, voor mij.
En het zou zomaar kunnen dat jij hier ook onder gebukt gaat.
Schuldgevoel.
Het knagende idee dat je anderen hebt benadeeld met jouw keuzes.
Dat je iets (of heel veel) hebt goed te maken.
Ik heb me jarenlang -al dan niet bewust- schuldig gevoeld over zo’n beetje alles.
Ik voelde me schuldig over mijn excessieve drinken.
Over mijn onbetrouwbaarheid, egoïsme, en ongeduld.
Ik voelde me schuldig over het vele geld dat ik uitgaf, zomaar.
Ik voelde me schuldig over de professionele afspraken die ik niet nakwam.
En schuldig over mijn beperkte betrokkenheid bij het vaderschap.
Ik voelde me schuldig over het liegen, het manipuleren, het overspel, het vluchten, en het cynisme en sarcasme dat ik gebruikte om mijn gevoel van waardeloosheid en machteloosheid op anderen te projecteren.
Het hield eigenlijk niet op.
Ik voelde me waarschijnlijk altijd al schuldig, maar toen ik stopte met drinken en een ander leven ging leiden, bleef het stiekem mijn giftige drijfveer.
In de afgelopen tien jaar stond alles in het teken van schuldgevoel, zonder dat ik me dat eigenlijk écht realiseerde.
Ik stond ermee op en ging ermee naar bed.
Het was alsof ik de rest van mijn leven iets had in te lossen, elke dag weer, continu, omdat ik het zo vaak had verkloot.
Maar ik realiseerde me onlangs dat dit nooit gaat werken.
Schuldgevoel is een idee, een psychologisch fenomeen, een absolute abstractie, en dat valt niet te compenseren.
En dat hoeft ook niet.
De wereld heeft geen Marnix nodig die verteerd wordt door schuldgevoel.
Pas als ik voluit kan leven en geven en delen, iets dat niet lukt als ik me altijd schuldig en slecht voel, weet ik zeker dat mijn bijdrage, mijn Zijn, optimaal is.
Pas als ik mezelf vergeef en de loodzware schaduw van wat ik allemaal ‘fout heb gedaan’ achter me kan laten, ben ik van waarde, voor mezelf, en voor anderen.
Schuldgevoel houdt me klein en machteloos.
En dat geldt ook voor jou.
NIEMAND heeft iets aan jouw schuldgevoel.
Het is tijd om jezelf te vergeven.
(Geen idee hoe? Mail me.)