Het idee van spiritueel ontwaken is prachtig.

Dat je uiteindelijk de Grote Illusie doorziet en wakker wordt uit de droom.

Van een constant lijdend mens naar een leven vanuit en in bewustzijn.

Jarenlang heb ik daar hartstochtelijk naar verlangd, en de kleine en grotere beetjes ‘verlichting’ die voorbij kwamen voelden bevrijdend en hielden me gemotiveerd.

Bijna!

Ik werkte hard door continu te lezen en video’s te kijken en zelfonderzoek te doen, terwijl ik steeds het idee had dat ik iets over het hoofd zag.

Op intellectueel niveau was het me allemaal duidelijk, non-dualiteit en intrinsieke Eenheid, maar ik verwachtte kennelijk iets heel specifieks, en dat kreeg ik niet.

Het doorzien van dat geworstel, van dat complexe verhaal met een duidelijk doel voor de persoon, bleef een taak voor Marnix.

Als het goed was zou ik als poppetje ooit de ultieme vrijheid gaan ervaren.

Maar het bleef aanmodderen.

De interessante paradox is dat álles wat er gebeurt eigenlijk onderdeel is van die zo gewenste verlichting.

Absolute perfectie in een onrustige, ontevreden verpakking.

Bewustzijn op zoek naar zichzelf.

Met je hoofd kun je daar onmogelijk bij, maar dat analyserende en berekenende is nou eenmaal wat we kennen en doen, dus blijven we zwoegen.

En tóch is het niet kansloos.

Met een beetje mazzel ontspant de hele zaak, meestal na jarenlang vruchteloos zoeken en vreselijk teleurgesteld raken, en wordt de kosmische grap onthuld.

Het is allemaal niet persoonlijk, en dat is zo’n beetje het laatste wat je verwacht.

Prachtig, voor niemand.

—

(Foto door @juanencalada, voor Unsplash)