Het is grappig, een beetje ironisch, en heel voorspelbaar.

Dat mensen mij steeds weer om tips vragen, en altijd willen weten wat ze moeten DOEN.

Actie als oplossing voor alles.

Het hoofd wil begrijpelijke stappen en logica en slimheid en dingen die je je makkelijk kunt voorstellen, want daar kan het op leunen.

Dus:

Ga mediteren.

Sta vroeg op.

Eet meer proteïne.

Begin een dagboek.

Wees dankbaar.

Neem een ijsbad.

Werk nooit langer dan 45 minuten achter elkaar.

Maak je niet zo druk.

Stap over op dieper ademen (eventueel met een stuk tape op je mond).

Denk positief.

Actie, ook toekomstige actie, voelt praktisch en veilig, en haalbaar.

En dan maakt het geen reet uit of het ook écht uitvoerbaar is, of alleen maar leuk klinkt op het eerste gezicht.

De beste tip die ik zou kunnen geven, geef ik eigenlijk zelden.

De allerbeste tip die ik ooit kan geven, is je verdiepen in bewustzijn.

Of: datgene waardoor we überhaupt weten dat we bestaan, het neutrale toeschouwende dat er vóór alles is en nooit verandert.

De ruimte waarbinnen ons leven zich afspeelt, en het spul waarvan het gemaakt is.

Datgene wat zó dichtbij is dat we het over het hoofd zien.

Ik zie het als ons geheime wapen, het kan een uniek en stevig anker zijn, een diepe zekerheid bij alles wat we doen, maar het klinkt natuurlijk ook allejezus abstract en vaag, en daardoor komt het niet echt in aanmerking.

“Dat is geen tip!”

Maar ik geef ‘m toch.

—

(Foto door @tilldaling, voor Unsplash)