Het is zó slim dat het me nooit eerder was opgevallen.

Briljant gewoon.

Een geweldige truc die je een leven lang gevangen kan houden, en mij onvermoeibaar bezighield, ronddraaiend in eindeloze cirkels van frustratie.

Ik heb het over de stem in mijn hoofd.

En niet alleen dat fenomeen op zich, maar vooral de worsteling ermee.

Dat je die stem haat, dat je er doodmoe van wordt, dat je ‘m koste wat het kost weg wil hebben, of dat-ie op zijn minst af en toe even een uurtje zijn bek zou moeten houden maar dat nooit doet.

Dat je er de strijd mee aan gaat, ‘m vervloekt, er gestoord van wordt en hopeloos teleurgesteld bent als hij niet stopt, of na een beetje relatieve rust op volle kracht terugkomt met zijn gemekker en gewaarschuw en gedoe en kritiek.

Weet je wat ik me ineens realiseerde?

Het is een truc…

Het is de truc der trucs.

Want datgene wat zo’n hekel heeft aan de stem in mijn hoofd en er zo mee bezig is… is óók de stem in mijn hoofd!

Hij speelt een spelletje met zichzelf, en daarmee ook met mij.

Hij (misschien heb jij een zij) speelt meerdere rollen en houdt daarmee moeiteloos mijn aandacht vast.

Versie 1 van de stem loopt de hele tijd ingewikkeld en moeilijk en dramatisch te doen; versie 2 van de stem roept steeds hoe vervelend versie 1 is, en dat het moet stoppen.

Zolang ik me met één van die versies identificeer ben ik de lul, en claimt de stem zeer vakkundig mijn aandacht, om daarmee de macht te houden.

En daar vind je ook de oplossing.

Ik BEN die stem niet, en jij ook niet.

De stem is niets meer dan een dynamische verschijning die volledig zijn (of haar) eigen gang gaat, en wij zijn daar getuige van.

Wij zijn de getuige die zich altijd bewust is van ons leven, maar we zijn niet de stem, niet het geneuzel, zelfs niet de emoties en gevoelens.

Omdat we dat meestal niet weten, houdt de stem ons continu voor de gek.

Briljant!

—

(Foto door @sharonmccutcheon, voor Unsplash)