Het duurt te lang.

Het had allang moeten gebeuren.

Je inspanningen hadden inmiddels beloond moeten zijn.

Moet je nou echt, serieus NOG MEER je best doen?!

Dus daar zit je, met je persoonlijke agenda tegen het eindeloze universum aan te duwen.

Gefrustreerd, moe, en ongemotiveerd.

Misschien zelfs verslagen.

Kennelijk zit het er niet in.

Waarschijnlijk heb je al die tijd op het verkeerde paard gewed.

Je kostbare tijd verdaan met een kansloos verlangen.

Geef je het op?

Begrijpelijk, en geen schande.

Of besef je dat jij en ik en niemand ooit zal weten wat de timing is van het Grote Onbekende waarbinnen wij bestaan?

Want dat biedt opties.

Misschien zelfs inspiratie.

Met een beetje geluk voel je ineens dat unieke verlangen weer.

En dan volg je dát.

Geen doel, geen haast, maar het tempo van het leven.