Soms ben ik boos op jou.

Soms ben ik boos dat je mijn stukjes wél leest, maar nooit reageert.

Soms ben ik boos dat je alles al honderd keer geliket hebt, maar nog nooit een persoonlijke boodschap heb toegevoegd (lekker veilig).

En soms ben ik boos omdat ik dan ineens denk aan hoeveel stukjes en filmpjes je de afgelopen jaren van me gekregen hebt, en hoe weinig ik daarvoor terugkreeg.

Maar eigenlijk ben ik natuurlijk niet echt boos op jou.

Ik ben boos omdat ik dat zo van mijn ouders geleerd heb, net als zij een perfect slachtoffer in een imperfecte, rommelige, egoïstische wereld.

Ik ben boos omdat me al vroeg werd verteld dat teleurstelling een feit is, en de wereld chronisch ondankbaar.

Ik ben boos omdat de externe waardering niet altijd eenduidig is, zodat ik me kan blijven ergeren, zelfs aan wat ik wél krijg.

En ik ben niet alleen boos, maar ik ben ook moe.

Moe en gefrustreerd en verdrietig en klaar met dat oude gezeik.

Dus dat ben ik aan het leren, stukje bij  beetje.

Van boos naar mild, van gefrustreerd naar zacht en begripvol.

Soms ben ik boos op jou, maar dat heeft niets met jou te maken.

Ik leer ervan, en groei erdoor.

Dank dat je me daar (zonder dat je het wist) mee helpt.

—

(Foto door @notso, voor Unsplash)