Gewoon loslaten.

Gewoon accepteren.

Gewoon leuke dingen denken.

Uhu.

De (zelfhulp)wereld is vol ronkende adviezen waar je geen moer aan hebt.

Gedachten en gevoelens komen en gaan vanzelf, en het idee dat je aan een paar knoppen kunt draaien en het volume naar behoeven kunt aanpassen klopt van geen kant.

Natuurlijk weten we dat best wel.

Als het zo simpel was, als we echt zoveel macht hadden over de innerlijke fenomenen die ons teisteren en testen, bedreigen en bedwelmen, zou de hele wereld rondlopen met een grote grijns die nooit verdween.

En tóch willen we er ontzettend graag in geloven.

Het klinkt immers zo simpel, zo heerlijk logisch, en op die constatering kunnen we soms heel even wegdrijven.

Totdat er natuurlijk weer een of andere kloterige overtuiging of vreemde angst omhoog komt borrelen, en we het idee van controle net zo hard weer kwijt zijn.

Ik heb het al honderd keer gezegd en zal het vast nog wel honderd keer herhalen: mens zijn is super ingewikkeld.

Geen enkele hoeveelheid spiritualiteit of zelfhulp zal ons compleet verlossen van de diepe programmering die zijn eigen plan volgt en zich niks aantrekt van de ideeën die we koesteren over radicale zelfbeschikking.

Onze dagelijkse ervaring is vaak chaotisch en vol ongewenste innerlijke beelden en rare triggers, en de enige manier om daar niet aan onderdoor te gaan en zelfs in te floreren, is een verankering met of in bewustzijn en de wil om zo vaak als nodig is de confrontatie aan te gaan met dat wat we het liefst willen vermijden.

Natuurlijk is lang niet iedereen bereid dat ongemakkelijke en hardnekkige spelletje te spelen, en dat is volkomen begrijpelijk.

Het is lang niet voor iedereen weggelegd, dat bijna obsessieve verlangen om dieper dan diep te gaan, en de donkere shit naar het licht te slepen.

Maar voor wie dat wél geldt, wacht een eindeloos interessant avontuur.

—

(Foto door @mriovisual, voor Unsplash)