Er wordt wel eens beweerd dat je niemand echt kunt helpen, en dat iedereen al beschikt over een eindeloze hoeveelheid innerlijke wijsheid.

In dat tweede geloof ik absoluut, maar je hebt geen reet aan innerlijke wijsheid als je er geen toegang toe hebt, of gewoon niet in gelooft.

Het is net alsof je zegt dat iedereen een meester in karate is omdat we nu eenmaal benen en armen hebben.

We bezitten het vermogen om te fietsen, of te lezen en te schrijven, maar we moeten dat natuurlijk wel aanspreken en erbij begeleid worden.

En als er zich vlak onder je in de grond een bron bevindt, moet je die eerst vinden en vervolgens een put slaan, anders kom je nog steeds om van de dorst.

Tegen iemand zeggen dat hij of zij niets nodig heeft omdat de bron zich al binnenin bevindt klinkt misschien hoopgevend, maar het is een bewering die onaf is, en onbevredigend.

Ja het is waar, op zich, maar wat moet je ermee?

En juist dáár kan iemand je bij helpen.

Heel praktisch.

Dankzij een mix van vertrouwen, ervaring, de capaciteit om iets wat heel abstract kan lijken op honderd verschillende manieren uit te leggen, en een gegronde connectie met die innerlijke wijsheid, kun je om de psychologische brij van mensen heen werken en ze kennis laten maken met andere facetten van wie ze zijn.

Het gaat verder dan een beetje handige uitleg of een soort spiritueel college, het is een meer directe ervaring van een heel specifieke rust en ruimte en helderheid, waarbij het zaak is dat de mentale afweermechanismen van de persoon waarmee je werkt zich op enig moment koest houden, zodat een andere waarheid kan landen.

Het is niet de bedoeling dat iemand het snapt (want dat is veel te veel hoofd), maar dat het intuïtief duidelijk wordt, op een ander niveau dan het verstandelijke.

Een aha-moment.

Uiteraard heb je wel enige bereidwilligheid nodig om daar te komen, anders is er van helpen nog steeds weinig sprake.

Maar vanaf dat moment zijn ze toch echt op weg naar hun eerste band.

—

(Foto door @nate_dumlao, voor Unsplash)