Het is fijn om te geven.

Voor sommige mensen is het een natuurlijk en spontaan gegeven, terwijl het voor andere juist heel ingewikkeld kan zijn.

Dan is het juist niet zo fijn.

Geven is dan gekoppeld aan een geheime agenda, een -soms stiekeme- boekhouding die streepjes zet aan de ene kant, en streepjes terugverwacht om het in balans te brengen.

Voorwaardelijk geven.

Precies zoals ik het deed.

Ik hield ervan mensen te verrassen met ongevraagde daden en kleine gebaren, dat vond ik oprecht leuk, maar ik onthield evengoed wat ik al dan niet terug kreeg, en als dat niet gebeurde was het denkbeeldige evenwicht verstoord.

Geven als onderdeel van de ongelooflijke uitbundigheid van het leven is een beweging van plezier en liefde.

Het is een delen van iets dat vanzelf en authentiek in je omhoog komt, alsof je de mooiste ballonnen opblaast met lucht die niet schaars is maar overvloedig.

Dat specifieke geven heb ik moeten leren, stukje bij beetje, door de agenda in kaart te brengen en de onzichtbare verwachtingen te onderscheppen.

Het is de moeite waard gebleken.

Met een beetje geluk en volharding wordt geven een vreugdevol en moeiteloos fenomeen.

Je wordt een open instrument dat zich niet bekommert om de gevolgen, maar geniet van het vloeiende, het makkelijke, het vanzelfsprekende.

Geven wordt op die manier een cadeau voor jezelf, omdat het vrijblijvende karakter een uiting wordt van je bereidwilligheid om te creëren.

Ik blijf me erover verbazen hoeveel er valt te leren over de kleinste dingen, en hoe rijk de ontwikkeling kan zijn, die overvloeit op andere gebieden als een bescheiden bosbrand die van perceel naar perceel blijft groeien.

Als geven delen wordt, het delen van wat jij ook maar gewoon gekregen hebt, blijkt dat er geen einde aan komt.

Er is genoeg, meer dan genoeg.

Geeft het gerust door.

—

(Foto door @bullterriere, voor Unsplash)