De angst sluipt er langzaam maar genadeloos in.

Na je eerste paniekaanval kijk je ineens anders naar het leven.

Je wordt voorzichtiger, gaat meer analyseren, en begint automatisch bij te houden hoe je je voelt.

Stukje bij beetje brokkelt je oude wereld af, ga je dingen uit de weg die je vroeger met veel plezier omarmde, en creëer je smoesjes (ook voor jezelf) om de angst niet verder op te wekken.

Er ontstaat ontzag voor een gevoel dat je steeds vaker hebt.

Vaak weet je niet eens waar je precies bang voor bent.

Je bent het gewoon.

Chronische onrust, de hele dag door.

En alhoewel het niet eens opvalt aan de buitenkant wring je je in allerlei bochten om bepaalde situaties te voorkomen.

Dat kan een hele tijd ‘goed’ gaan, want door je inventiviteit kom je ermee weg, en natuurlijk ook omdat het zo geleidelijk verloopt.

Maar ergens weet je ook wel dat het om een glijdende schaal gaat, dat het niet vol te houden is om eindeloos de auto, de supermarkt, het schoolplein, de sportschool én vergaderingen te vermijden.

Wat dan?

Pillen die de angst onderdrukken en je niet meer laten voelen?

Of keer je liever terug naar je oude fijne zelf?

Mail me voor een nieuw begin.