Ex-verslaafden worden vaak neergezet als fragiele poppetjes.

Ook in de wereld van de verslavingszorg en counseling, groepsmeetings en therapie.

Op de een of andere manier wordt er over ze gesproken alsof het kwetsbare open wonden zijn die nooit meer zullen helen.

Wat mij betreft een onhandige en ontkrachtende tendens.

Ja, een verslaving kan je leven en dat van de mensen om je heen volledig ontwrichten, en Nee, dat betekent niet automatisch dat je de rest van je bestaan schichtig om je heen kijkend moet rondlopen, alsof alcohol om de hoek op je wacht om je spontaan aan te kunnen vallen.

Het viel me op dat er bij de Anonieme Alcoholisten behoorlijk wat mensen zitten die al járen niet meer drinken, maar er nog steeds volledig van in de ban zijn.

Een goed voorbeeld was een man die al 13 jaar van de drank af was, maar nog elke vrimibo bitter naar zijn feestende collega’s keek (en dat deelde tijdens meetings), en zo waren er meer die veel weerstand en wrok voelden, zelfs na een hele tijd nuchterheid.

Angst voor alcohol creëren is een strategie, en ook bij de AA houden ze zich daar uitstekend aan.

Ik snap het idee erachter wel, want als je verslaafd bent geweest en met veel moeite afstand hebt kunnen nemen van je gewoonte, ontstaat er vanzelf een soort ontzag.

Maar alcohol mag dan wel giftig zijn; het is niet de duivel.

Het is een middel dat zich toevallig heel goed en effectief leent om moeilijke dingen en pijnlijke in het leven uit de weg te gaan.

Het demoniseren van alcohol als het gaat om stoppen vind ik een enorm zwaktebod op de lange termijn, en het idee dat je jezelf de rest van je leven moet betitelen als alcoholist of ‘iemand in herstel’ begrijp ik ook niet.

Wat mij betreft geef je daarmee voorgoed je persoonlijke macht uit handen, in plaats van je autonomie te herontdekken en uit te bouwen.

Ik heb al jaren geen enkele band meer met alcohol, nadat ik stopte in 2012.

Het boeit me niet, trekt me niet, pest me niet, en ik word er ook niet bitter of bang van.

Dat leeft wezenlijk vrij.

Mensen bekrachtigen in hun keuze om te stoppen en hun nieuwe leven te omarmen vind ik vele malen sterker dan een kunstmatige boeman in het leven roepen waar je altijd en eeuwig voor moet uitkijken.

In mijn ervaring wekt dat een spanning op die telkens de kop zal opsteken als je denkt aan drank of in de buurt bent van drinkende mensen, terwijl dat helemaal niet nodig is.

Je bent geen eeuwige alcoholist: je bent ergens in je leven gaan drinken, en die gewoonte is dominant en ondermijnend geworden.

Alcoholisme is geen genetische afwijking of aandoening, maar een menselijke reactie op het leven die helaas alle ruimte biedt om enorm uit de hand te lopen.

Ik zie alcohol niet als de vijand, maar maak mensen liever de held van hun eigen verhaal.

Ware autonomie betekent onafhankelijkheid, ook van angst of haat voor drank.

(Foto door @sigmund, voor Unsplash)