Als ik van één ding geen last heb gehad toen ik stopte met drinken, is het wel ‘vervelende’ reacties.

Mensen die me saai vonden of vinden.

Drinkers die me willen overhalen, die zeggen dat ik ongezellig ben.

Een spelbreker, of een afhaker.

Vanaf het begin, eind oktober 2012, is dat onderdeel van een alcoholvrij leven geen enkel probleem geweest.

Ik begrijp dat dat vrij uniek is, en ik heb er geen goede verklaring voor.

Misschien komt het omdat ik nooit heel erg anti ben geworden, en geen mechanismen heb ontwikkeld die weerstand oproepen.

Ik drink gewoon niet meer, dat is mijn keuze en absoluut een big deal voor mezelf, maar dat hoeft niet zo voor anderen te zijn.

Stoppen met drinken kan voor de mensen om je heen verdomd lastig zijn.

Als je ‘partners in crime’ had, lijkt het alsof je ze in de steek laat.

En sowieso breek je een routine, een ceremonieel onderdeel van wat je met anderen hebt geleefd, en de meeste mensen houden nou eenmaal niet van verandering.

Dus bovenop alle shit waar je zelf doorheen moet, kan het soms ook lastig zijn om je beslissing met anderen te delen, en je poot stijf te houden.

Zie het maar, als dat lukt, als onderdeel van jouw heling, jouw terugkeer naar autonomie en helderheid.

Een belangrijke factor van stoppen is dat je ontdekt hoeveel je kunt hebben zónder je favoriete vloeibare steuntje in de rug.

Met een beetje mazzel heb je dezelfde ervaring als ik, valt het mee, en kun je misschien zelfs een heel inspirerende rol gaan spelen in het leven van mensen die dezelfde worsteling hebben.

Dat is een van de mooie dingen van kappen.

Als het jou lukt, kunnen anderen het misschien ook.

En dat effect is verre van saai.

—

(Foto door @elevatebeer, voor Unsplash)