Hoeveel ECHT belangrijke mensen zijn er in je leven?

Dertig?

Tien?

Vijf?

Of is het er eigenlijk maar één?

Sta daar eens bij stil.

Je hoeft je niet te verantwoorden.

Je hoeft je motieven niet uit te leggen.

Je hoeft je niet te verdedigen.

En je hoeft niet iedereen voor je te winnen.

Dat kán niet eens.

Toch is dat wat de meeste mensen continu geneigd zijn te doen (en ik ben er daar een van, dat geef ik meteen toe).

In een wereld waarin iedereen elke uitspraak die je doet kan zien, waar elk woord kan worden gewogen door de eerste de beste lamlul met een kutbui op Facebook of LinkedIn, is er de neiging om in discussie te gaan, om te verklaren waarom je wát zegt, om duidelijkheid te verschaffen omtrent je ideeën en uitgangspunten.

Het is doodvermoeiend.

Doodvermoeiend en kansloos.

We doen het bijna allemaal, maar het hoeft niet.

Want als je je eigen integriteit niet in twijfel trekt is het onnodig om je te laten verleiden tot antwoorden en verklaringen, en verhelderende antwoorden op vragen van mensen die je niet kent, of zelfs de mensen die je wél kent.

Als je 100% zeker weet dat je je best doet om een goed leven te leiden, als je je eigen normen en waarden door schade en schande hebt verkregen en je leeft er ook naar, zou dat genoeg moeten zijn.

En ik begrijp de ironie van dit verhaaltje.

Vanuit een soort meta-standpunt zou je het kunnen zien als een groot verkapt excuus of een heimelijke poging om begrip te creëren, tuurlijk.

Maar soms moet je het risico nemen om je hart te luchten en je uit te spreken op een manier die tegen je gebruikt kan worden, niet omdat wildvreemde mensen met een persoonlijke agenda dat verdienen, maar om je te herinneren aan wat en wie ECHT belangrijk is.

Er is uiteindelijk maar één persoon waar je elke seconde van de dag mee moet leven, en als je daar een goede en oprechte relatie mee hebt, hoef je je niet te verontschuldigen of bewijzen.

Nooit.

(Foto door @taiamint, voor Unsplash)