Soms word ik super ongemakkelijk van mijn oudere blogs.

Af en toe begrijp ik niet eens meer waaróm ik iets überhaupt schreef, behalve dan dat ik er graag in wilde geloven.

Een andere voor de hand liggende reden is natuurlijk dat het om momentopnames gaat (tijdelijke ‘waarheden’) binnen een veel grotere ontwikkeling, maar de stelligheid ervan blijft me verbazen, helemaal als ik er later op terugkijk vanuit een heel andere positie.

Ik moest hieraan denken toen er vanmorgen een mailtje binnenkwam van iemand die een artikel van mij had gelezen, en dieper inging op de inhoud.

De persoon die contact zocht is al heel lang bezig met een spirituele zoektocht, en dacht in een van mijn artikelen het einde van zijn lijden te lezen.

Het was een soort houvast voor hem geworden.

Eén van de zinnen die hij aanhaalde (die kennelijk ging over een specifiek verlichtend moment in mijn leven na jarenlange ellende), was de volgende:

‘Het is puur die éne ervaring die je glashelder laat weten dat alles wat je ooit over jezelf gedacht hebt, nooit was wie je bent. En precies op dat moment stap je zonder enige inspanning uit de angst, uit de onmacht en de zelfkritiek, en ben je thuis.’

Ik weet eerlijk gezegd niet om welk blog het gaat en waar ik precies naar verwees, maar toen ik het schreef geloofde ik er heilig in.

Dat één moment álles anders maakte.

Dat ik voorgoed thuis was.

Maar zo werkt het natuurlijk niet.

Inzichten kunnen heel krachtig zijn, ik heb verschuivingen in bewustzijn meegemaakt die wonderlijk waren, maar de menselijke ervaring in alle verwarrende en complexe diversiteit zal er zijn zolang we leven.

Het kan heel pijnlijk zijn om terug te kijken naar oude beweringen.

Niet alleen voelt het ongemakkelijk omdat het zo afwijkt van hoe je nu denkt, maar er is ook een grote kans dat je in de ogen van anderen een deel van je geloofwaardigheid kwijtraakt.

Als je destijds iets heel stellig beweerde waar je nu totaal niet meer achter staat, waarom zou wat je nu zo hartstochtelijk onderschrijft dan wél kloppen?

Ik heb dit meerdere keren op grote schaal meegemaakt.

Dat ik heilig geloofde in een specifiek gedachtengoed of een spirituele stroming die me veel hoop en inspiratie bracht, en er van het ene op het andere moment helemaal klaar mee was.

En zo ontstaan er dus blogs die bijna pijn doen om te lezen, en waar je het liefst niet meer aan herinnerd wordt.

Gelukkig is er ook een mooie en belangrijke kant aan dit fenomeen.

Ik zie deze momenten van ommekeer en loslaten van een heel specifiek beeld tegenwoordig als groei, een proces van toenemende volwassenheid.

Elke keer dat het gebeurt neem ik er iets van mee, en dat haalt een beetje van mijn toekomstige arrogante stelligheid weg.

Als je honderd keer hebt gedacht dat je het definitieve antwoord hebt gevonden op alles, en het bleek honderd keer niet waar te zijn, zorgt dat voor een zekere nederigheid.

Dat is in elk geval iets wat ik over tien jaar nog steeds zal onderschrijven.

(Foto door @anniespratt, voor Unsplash)