Als we íets eng vinden, is het wel dingen niet snappen.

Zolang we maar denken te weten wat het is, hoe het werkt, en waar het zo’n beetje heengaat, is er een zeker vertrouwen.

Het maakt helemaal niet uit of dat ook klopt.

Als het maar zo lijkt.

Als het maar zo vóelt.

Wat we denken over de wereld is super belangrijk voor ons, omdat al die gedachten samen onze werkelijkheid vormen.

Dat letterlijk iedereen op deze planeet een andere werkelijkheid heeft, en het dus heel onwaarschijnlijk zou zijn dat juist die van ons 100% klopt, komt niet in ons op.

Zolang we maar geloven in wat we denken te weten.

Want dat voelt als De Waarheid.

Alleen: voor mij niet meer, in elk geval niet meer zoals vroeger.

Als je mij op dit moment zou vragen ‘Marnix, wat weet je écht zeker?’, dan zou ik maar één ding kunnen zeggen.

Dat ik besta.

Er is leven, er is bewustzijn.

Dat is duidelijk, en niet te ontkennen.

De rest is een verhaal.

Mijn verleden, mijn karakter, mijn voorkeuren, wat er mis is met of perfect is aan nu, en hoe ingewikkeld of geweldig de toekomst gaat worden.

Al die dingen zijn, stuk voor stuk, creaties van de geest.

Allemaal.

Dat maakt ze niet waardeloos, absoluut niet, maar wel onwaar.

En subjectief.

En heel persoonlijk.

En tegelijkertijd dat wat het leven zo spannend maakt.

Dat we kunnen fantaseren, dat we verbeeldingskracht hebben, dat we iets voor ons kunnen zien terwijl het er niet is en ook meteen voelen, is iets magisch, en iets waarover ik nooit raak uitgepraat.

Maar dat we serieus denken de wereld te kunnen snappen, te kunnen vatten in intellectuele, conceptuele constructies, is wat mij betreft volstrekt onzinnig, arrogant, én naïef.

En onnodig.

Want het belangrijkste (in elk geval wat mij betreft), is dat we die krampachtige zucht naar kennis en feitjes en nieuws en controle, helemaal niet nodig hebben.

Zoeken en onderzoeken en experimenteren is geweldig, op zich, maar wat nou als het niet tot iets hoeft te leiden?

Wat nou als dingen weten en snappen niet de ultieme manier is om de absolute rijkdom van deze wereld te ervaren?

Het kan véél simpeler.

Want zoals altijd bij dit soort dingen ligt dat wat we ooit hopen te bereiken door iets te doen, allang voor onze voeten.

De zekerheid en rust die we massaal zoeken en lijken te vinden in een mentaal raamwerk van kennis, is daar juist totaal onafhankelijk van.

De rust is er al vóór het zoeken, vinden, en opslaan.

Weten dat deze vredige zekerheid altijd op je gewacht heeft, maakt het veel mooier en makkelijker en vrijblijvender én veiliger om de wereld onbevangen tegemoet te treden.

Alsof je ineens weer weet hoe lekker het is om te spelen.

Zomaar.