Dit is misschien een gevoelig onderwerp.

Het gaat over hoe mensen met mentale worstelingen behandeld moeten worden.

En benaderd.

En bejegend.

Het algemene idee is ‘heel, heel voorzichtig, langzaamaan, en super omslachtig’.

Want de psyche is kwetsbaar, zo gaat het verhaal.

Daar moet je mee uitkijken.

Ja?

Mijn ervaring is nogal anders.

Ik heb zelf een flink deel van mijn leven doorgebracht in een mentale hel, dus ik heb een aardig idee van hoe dat kan voelen en belemmeren.

Daarnaast heb ik inmiddels een flinke hoeveelheid mensen geholpen met de meest uiteenlopende problemen, van relatief licht tot behoorlijk zwaar.

En wat me is opgevallen is niet die kwetsbaarheid, maar juist de enorme kracht.

Niet de kansloosheid en de diepe beschadiging, maar het helend vermogen.

Ik weet inmiddels wat er mogelijk is en daar ga ik liever van uit.

Dus niet de zogenaamd overbelaste psyche, niet de vele jaren verwarring, en zeker niet de labeltjes.

Is dat naïef, of te makkelijk, en getuigt het van onderschatting?

Nou, je kunt iets enorm serieus nemen, en tóch doortastend en voortvarend aan de slag gaan.

Je kunt iets respecteren, maar er niet 1000 keer op terugkomen.

Je kunt stilstaan bij wat er heeft gespeeld, maar je moet ook een keer doorgaan.

Als alléén maar continu onderstreept wordt hoe kwetsbaar en beschadigd en verneukt we allemaal zijn, waar is dan de ruimte voor hoop, licht, en groei?

Ik denk dat het helemaal niet nodig en vooral niet gezond is om te doen alsof mensen ieder moment volledig in elkaar kunnen donderen.

Wat mij betreft geeft dat een raar, oninspirerend en sturend signaal af.

Ik zeg dit niet omdat ik menselijk lijden ontken of bagatelliseer, want daar is absoluut geen sprake van.

Ik zeg het ook niet omdat het nooit zinvol zou zijn om ergens echt de tijd voor te nemen, en heel voorzichtig kleine stapjes te maken.

Ik zeg het omdat ik de indrukwekkende menselijke veerkracht heb leren kennen.

En dat is wat mij betreft het enige dat telt.