Als ik dacht aan stoppen met drinken, zag ik ze altijd direct voor me:
De frisdrinkers.
De theeleuten.
De geheelonthouders.
De dodelijk saaie fuckers in de hoek.
Het idee om daar ineens bij te horen was angstaanjagend.
NU was ik tenminste nog de bad boy, de levensgenieter, de rauwdouwer.
Hard zuipen, hard genieten.
Drank maakte veel dingen dan misschien wel ingewikkeld, inmiddels, maar het was ook juist de ideale remedie tegen alle ellende die het opleverde.
Een tovermiddel.
Drank was voor de creatievelingen, de dichters, de rocksterren.
Voor de mensen die pas écht wisten wat voluit leven was!
Voor de… nou ja, je kent ze waarschijnlijk wel, al die ideeën.
Het gekke is dat ik er nooit aan dacht hoe suf het eigenlijk was om drank nodig te hebben om iets voor te stellen.
Om ook maar íets nodig te hebben om stoer te zijn, of vol zelfvertrouwen.
Alsof een vorm van afhankelijkheid je autonoom zou maken.
Enfin.
Even voor de duidelijkheid: ik heb geen enkele behoefte om mensen ‘te bekeren’.
Voor mij geen ultieme kruistocht tegen de alcohol, mij zie je niet op de barricades.
Wat je doet moet je vooral zelf weten.
Maar als je niet meer weet wat je aan het doen bent, niet weet hoe je er ooit mee zou kunnen stoppen, of als het lijkt dat deze gewoonte met je aan de haal is gegaan, dan wordt het een ander verhaal.
En dat verhaal zou wel eens hier kunnen beginnen.