Een leven zonder angst
Dat klinkt heerlijk. Maar angst hoeft niet eerst weg voordat je weer kunt leven.
Je bent vaak onrustig. Je maakt je zorgen. Over je gezondheid, je werk, je relatie, de toekomst, geld, andere mensen of dingen die nog helemaal niet gebeurd zijn.
Soms wordt het paniek. Soms ziet niemand iets aan je.
Je werkt. Je regelt. Je denkt. Je lost dingen op. Je bent druk, succesvol, sociaal en behoorlijk goed in doorgaan.
Maar vanbinnen staat er eigenlijk altijd iets aan.
Een alarm waarvan je niet meer precies weet waarom het ooit is afgegaan.
En je bent ontzettend moe van het proberen om het uit te krijgen.
Daar kunnen we samen naar kijken.
“Maar ik wil gewoon van die angst af.”
Dat snap ik
Angst is niet per definitie een probleem.
Het is een menselijke reactie. Soms zelfs een behoorlijk handige. Als er een vrachtwagen op je afkomt, zou ik vooral niet eerst rustig gaan onderzoeken welke overtuiging daaronder ligt.
Maar angst kan ook opduiken als er op dat moment weinig aan de hand is.
Je hart gaat tekeer. Je lijf staat strak. Je gedachten produceren het ene rampscenario na het andere. Je wilt weg, iets oplossen, iemand bellen, googelen, drinken, werken, controleren of honderd procent zeker weten dat alles goed komt.
En hoe vaker dat gebeurt, hoe meer je leven zich rond die angst kan gaan organiseren.
Je vermijdt dingen.Je bereidt je voor.Je controleert.Je zoekt geruststelling.Je probeert vooral niet te voelen wat je absoluut niet wilt voelen.
En voor je het weet ben je niet alleen bang. Je bent ook een groot deel van de dag bezig met proberen niet bang te zijn.
Dat tweede stuk kan behoorlijk vermoeiend worden.
“Maar ik lig helemaal niet trillend op de bank.”
Angst heeft nogal wat vermommingen
Sommige mensen met veel angst trekken zich terug.
Ze gaan minder naar buiten. Zeggen afspraken af. Vermijden drukke plekken, autorijden, vliegen, vergaderingen, feestjes of gesprekken waarvan ze niet weten hoe die zullen verlopen.
Hun wereld wordt steeds kleiner.
Andere mensen doen ongeveer het tegenovergestelde.
Ze werken hard. Denken veel. Regelen alles. Zijn altijd bezig. Proberen grip te houden, lopen vooruit op wat er mis zou kunnen gaan en zorgen dat ze vooral geen moment stil hoeven te vallen.
Dat wordt weleens hoogfunctionerende angst genoemd.
Ik weet niet hoe belangrijk zo'n etiket is.
Interessanter is wat er gebeurt.
- Hoeveel van je leven wordt eigenlijk bepaald door iets waar je bang voor bent?
- Wat doe je niet meer?
- Wat moet juist voortdurend?
- Waar probeer je controle over te houden?
En hoeveel energie kost dat inmiddels?
“Maar waarom bén ik zo?”
Goede vraag
En er zijn heel veel antwoorden op.
Je jeugd. Je ouders. Trauma. Je zenuwstelsel. Erfelijkheid. Je brein. Stress. Een moeilijke periode. Een nare ervaring. Aangeleerd gedrag. Gedachten. Hormonen. Een combinatie van van alles.
Begrijpen waar je angst vandaan komt kan helpen.
Maar je kunt ook jarenlang proberen de precieze oorsprong te vinden en ondertussen nog steeds bang zijn.
Niet ieder probleem hoeft eerst volledig verklaard te worden voordat er iets kan veranderen.
We kunnen ook kijken naar wat er nu gebeurt.
Wat gebeurt er als je bang wordt?Wat geloof je op zo'n moment?Wat doe je vervolgens?Wat probeer je te voorkomen?En werkt dat eigenlijk?
Niet als theoretische oefening.
Gewoon midden in je leven.
Wat weet ik daar nou van?
Best veel, eigenlijk.
Ik ben Marnix Pauwels.
Bijna twintig jaar van mijn leven was ik chronisch bang. Niet een beetje nerveus of af en toe gespannen. Ik had periodes waarin ik iedere dag meerdere paniekaanvallen had en uiteindelijk mijn slaapkamer nauwelijks meer uit durfde.
Ik heb werkelijk van alles geprobeerd om daar vanaf te komen.
En als dat niet lukte, waren er altijd nog drank, drugs en angstremmers om er in ieder geval tijdelijk wat minder van te voelen.
Dat werkte trouwens uitstekend.
Totdat het dat niet meer deed.
In de loop der jaren ben ik anders naar angst gaan kijken. Ik schreef erover, maakte filmpjes, schreef boeken en begeleidde mensen die soms al jaren probeerden hun angst onder controle te krijgen.
Ik heb ideeën gehad waarvan ik absoluut zeker wist dat ze waar waren.
Sommige daarvan geloof ik inmiddels niet meer.
Dat vind ik eigenlijk wel geruststellend.
Ik heb geen methode waarmee ik angst uit je leven kan verwijderen.
Wel weet ik inmiddels behoorlijk veel over hoe angst zichzelf in stand kan houden, hoeveel rare dingen een mens gaat doen om zich veilig te voelen en hoeveel ruimte er kan ontstaan als je niet meer voortdurend hoeft te gehoorzamen aan alles wat je hoofd en lijf je vertellen.
Niet uit een studieboek.
“Dus ik moet gewoon leren leven met mijn angst?”
Je hoeft angst niet tot levenslange huisgenoot te verklaren. Maar hem voortdurend proberen uit te zetten kan je behoorlijk gevangenhouden.
Want pas als je rustig bent kun je naar dat feestje. Pas als je zeker weet dat je niet flauwvalt kun je de trein in. Pas als je hoofd ophoudt met denken kun je ontspannen. Pas als je niet meer bang bent kun je eindelijk weer gewoon leven.
En dus wordt rustig worden een project.
Een behoorlijk stressvol project bovendien.
Angst hoeft niet eerst weg.
Je kunt ontdekken dat een gedachte niet automatisch een voorspelling is. Dat onzekerheid niet hetzelfde is als gevaar. Dat niet iedere alarmbel een opdracht is.
En dat je iets kunt doen terwijl een deel van jou roept dat je het vooral niet moet doen.
Zo ontstaat er ruimte om je leven minder door angst te laten bepalen.
“Maar hoe krijg ik mijn leven dan weer terug?”
Beginnen terwijl je nog bang bent
Je hoeft niet te wachten tot je angst verdwenen is om weer te beginnen met leven.
- Een keer toch naar buiten
- Een gesprek niet eindeloos voorbereiden
- Niet voor de vierde keer controleren
- Een gedachte laten bestaan zonder er onmiddellijk achteraan te rennen
- Iets doen omdat je er zin in hebt in plaats van omdat het verstandig, veilig of nuttig is
- Weer merken dat je wereld groter is dan het gebied dat je angst voor je heeft afgebakend.
Dat kan klein beginnen.
Heel klein zelfs.
Vrijheid hoeft niet te betekenen dat je nergens meer bang voor bent.
Angst hoeft niet overal over mee te beslissen.
Je hoeft het niet allemaal zelf uit te zoeken
In onze gesprekken onderzoeken we wat er gebeurt wanneer je bang of onrustig wordt.
Welke gedachten je gelooft. Wat je vermijdt. Hoe je jezelf probeert gerust te stellen. En welke patronen zo vanzelfsprekend zijn geworden dat je ze nauwelijks nog ziet.
Mijn ervaring met angst, als mens en als coach, helpt me om met je mee te kijken en vragen te stellen die je zelf niet meer stelt.
Soms is dat heel praktisch. Soms ontdekken we dat een overtuiging waar je jarenlang naar hebt geleefd helemaal niet zo vanzelfsprekend is.
We blijven dicht bij jouw leven. Bij de momenten waarop angst het overneemt, en de ruimte om daar anders mee om te gaan.
En soms komen we ergens uit waar geen van ons van tevoren aan had gedacht.
Dat lijkt me eigenlijk een stuk interessanter dan wanneer ik het antwoord al zou weten.
Vergeet je angst
Ik heb ook een online cursus over angst gemaakt.
Die heet Vergeet je angst.
Je ontdekt hoe angst werkt, hoe je erin verstrikt raakt en hoe hij minder bepalend kan worden in je leven.
Je kunt de cursus zelfstandig en in je eigen tempo volgen.
Even belangrijk
Er kunnen psychische of lichamelijke klachten spelen waarbij coaching niet de juiste of enige vorm van hulp is. Bij ernstige klachten, acute psychische problemen of wanneer je twijfelt over wat er aan de hand is, is het verstandig om contact op te nemen met je huisarts of een andere gekwalificeerde zorgverlener.
Laten we kennismaken
Als angst, stress of onrust meer ruimte in je leven inneemt dan je lief is, neem contact met me op.
Je hoeft geen sluitende verklaring te hebben voor wat je ervaart. Vertel me waar je tegenaan loopt en wat je anders zou willen.
Dan bespreken we hoe ik je kan begeleiden.