Het pad van zelfverbetering kent geen eindpunt.
En meten hoe ver je bent is eigenlijk ook al niet te doen.
Als je eenmaal bevangen bent door het idee dat er iets aan je schort, dat je niet goed genoeg bent, dat er van alles ontbreekt, kan het een obsessie worden.
Met een beetje pech moet je die dan ook weer transformeren.
(Gelukkig zijn daar een paar honderd boeken over geschreven.)
Is er een gezonde manier om anders in het leven te gaan staan?
Kun je naar jezelf kijken zonder steeds bezig te zijn met wat er nog ontbreekt, en blij zijn met kleine stapjes?
Ik denk het wel.
Ik denk ook dat het de enige houdbare en liefdevolle manier is.
Veranderen gaat vaak zó langzaam dat het nauwelijks bevredigend is.
Menselijke gewoontes zijn hardnekkig, conditionering zit diep, en het systeem erachter is niet geneigd om zomaar anders te voelen, reageren en doen.
Dat is slecht en goed nieuws.
Slecht omdat je er geduld en een oprecht open blik op jezelf voor nodig hebt.
Goed omdat het mogelijk is, écht mogelijk.
De afgelopen jaren zijn voor mij ongekend rijk geweest omdat ik geconfronteerd ben met de meest rottige aannames over mezelf en de wereld, terwijl ik bewust genoeg was om daarop te reageren.
Of juist niet automatisch te reageren op mijn impulsen, want daar zit veel van het goud.
Ik heb geen idee hoe ver ik ben, en ik zou mezelf niet eens ‘beter’ noemen.
Maar mijn leven is wel opvallend veel prettiger geworden.
Het mocht gewoon even duren.