Een flink deel van mijn leven werd bepaald door lijden en worstelen.

Dat weet ik omdat ik er zelf bij was.

Er was pijn, onmacht, uitzichtloosheid, verdriet, somberheid, de noodzaak om het allemaal te verdrinken in alcohol, en het idee dat ik er helemaal niks aan kon veranderen.

En tegelijkertijd was er meestal niks aan de hand.

Niet echt.

Behalve dan die immense interne strijd die gaande was.

Behalve dat vermoeiende, zware verhaal dat zichzelf maar bleef schrijven.

Worstelen is echt, pijn is echt, die ervaringen kun je met goed fatsoen niet bagatelliseren als je er middenin zit.

En toch was er eigenlijk niks aan de hand, want mijn leven was in grote lijnen oké.

Dus wat kun je daarmee?

Met een beetje geluk kun je inzien dat je ‘slechts’ een hoeveelheid tijdelijke ervaringen hebt die beschouwd worden als onwenselijk of oneerlijk, en die een heleboel weerstand oproepen.

En met nog een beetje extra mazzel (en pijn heeft de eigenschap die mazzel te genereren) kun je je realiseren dat geen van die ervaringen bepalen wie of wat je werkelijk bent: het onveranderlijke bewustzijn waarin alles verschijnt en verdwijnt.

Lijden is echt, maar het is vaak ‘slechts’ een creatie van de menselijke geest, het geloof in een verhaal waar je niet om gevraagd hebt, en dat is niet meer dan een verschijning en geen solide entiteit.

Wat je daaraan hebt?

Als het een beetje meezit creëer je wat afstand tot de mentale chaos en wordt het verhaal steeds minder persoonlijk, minder plakkerig, en minder dramatisch.

Ik wist dat ook allemaal niet in de jaren dat ik dagelijks vocht met mijn gedachten, maar de chronische ellende dwong me om steeds dieper te kijken omdat ik niets te verliezen had.

Dit is het cadeau dat ‘ontwaken’ heet.

De realisatie van je ware aard, puur bewustzijn, en het begin van het einde van de beklemmende verhalen.

Ik wens je die mazzel.

—

(Foto door @anthonytran, voor Unsplash)