Alles klopt.

Er komt vast een moment dat ik dat intens zal betwisten, maar voor nu sta ik erachter.

Alles klopt.

Niet op persoonlijk niveau natuurlijk, want daar hebben we te maken met onze dromen en wensen en ideeën en verwachtingen, en daar vinden we meer dan genoeg weerstand en ellende.

Dáár kloppen dingen vaak juist helemaal niet.

En toch klopt alles, in zekere zin.

Alles klopt omdat alles altijd precies is wat het is.

Alles klopt omdat het ook wat niet lijkt te kloppen moeiteloos omarmt.

We hoeven het er niet mee eens te zijn, maar ook dat klopt dan weer.

Balen klopt, gelukkig zijn klopt, het gloeiende idee dat we de wereld gaan verbeteren klopt, en de teleurstelling als we daartoe niet in staat blijken te zijn, die klopt ook.

Er is niets dat niet klopt als je het bekijkt vanuit een groter, onpersoonlijk perspectief.

Er is niets dat anders kan zijn dan hoe het nu is.

Nu klopt alles.

En nu ook weer.

Dat is geen waardeoordeel, maar een constatering.

Alles leeft en tintelt en verschuift en barst en groeit en sterft, in een tempo dat we nooit zullen snappen, in een richting die we nooit zullen begrijpen, en al dan niet met een grotere agenda, dat weet ik niet.

Maar ik weet wel dat het klopt.

Zelfs als ik daar over een half uur ineens sterk aan twijfel, klopt het nog steeds.

En of ik dit nou wel schrijf of niet, het klopt.

Alles klopt.

Ergens vind ik dat heel troostend.

—

(Foto door @uzi1312, voor Unsplash)