Ik ontmoet elke dag mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun gedachten zelf creëren.

Het gevolg daarvan is dat ze die gedachten ook bloedserieus nemen, en er enorm onder kunnen lijden.

‘Waarom denk ik toch zulke ondermijnende, negatieve dingen?’

Terwijl de ene na de andere mentale storm voorbij komt waar ze geen enkele invloed op kunnen uitoefenen, wordt zelden de vraag gesteld hoe dat eigenlijk kan.

Hoe is het mogelijk dat, als je zelf je gedachten maakt, je niet in staat bent chronisch fijnere en inspirerende dingen te denken?

Hoe kán het toch dat we dat denken (wat we zogenaamd helemaal zelf doen) niet kunnen stoppen, al is het maar voor vijf minuten?

Hoe bestaat het dat we weg kunnen zinken in een eindeloze spiraal van sombere praat in ons hoofd, terwijl we dat niet kunnen tegenhouden?

Het bizarre is dat we gevangen lijken te zitten in onze gedachten, dat ze vaak super persoonlijk aanvoelen, dat ze ons leven hevig beïnvloeden, onze stemmingen kunnen bepalen, en ons in het algemeen hevig sturen.

We ervaren die specifieke manier van denken als een innerlijke stem die overal een mening over heeft en niet zelden vernietigend uit de hoek kan komen.

Natuurlijk hebben we (vaak) ook fijne gedachten, maar ook die maken we over het algemeen niet zelf.

Het idee dat je ‘gewoon leuke dingen moet denken’ is gierend naïef, en getuigt niet van kennis van hoe we echt werken.

Niemand kan de hele dag bewust leuke en positieve gedachten fabriceren, ook al heb ik dat jaren uit alle macht geprobeerd.

De kentering in mijn leven kwam toen ik me écht realiseerde dat gedachten de hele dag voorbij komen, of ik dat nou wil of niet, en dat ik er dus helemaal niet verantwoordelijk voor ben.

In plaats van er continu tegen te vechten of ze te accepteren als existentiële waarheden, gaf ik ze neutrale aandacht.

Gedachten líjken hysterisch belangrijk, maar meestal heb je dezelfde als gisteren en de dag daarvoor, en een groot deel van dat mentale circus bestaat sowieso uit voorspellingen die nooit uitkomen, en het herkauwen van dingen die niet meer relevant zijn.

Onze gedachten zijn in veel gevallen een soort non-stop commentaar op een wereld die gek genoeg door datzelfde mentale systeem geschapen wordt, maar dat hebben we allemaal niet door omdat we zo worden meegesleept door de inhoud.

Je hoeft gedachten niet te verketteren, en je mag ze vooral minder persoonlijk nemen en er -als het even kan- wat vaker om lachen.

Hoe mínder je de strijd aan gaat met dat denken, hoe minder serieus je het neemt, hoe groter de ontspanning.

En dat leg ik elke dag weer met liefde uit.

—

(Foto door @spiritmade, voor Unsplash)