Nadat ik gestopt was met drinken, viel het me ineens op hoe vreemd en technisch de discussie over alcohol vaak is.
Vaak wordt er gekeken naar de hoeveelheid glazen die mannen en vrouwen wekelijks consumeren, en op basis daarvan wordt dan een diagnose gesteld.
Alcoholist of niet.
Maar als je het mij vraagt is dat helemaal niet nuttig.
Volgens mij is het niet eens relevant of je iemand alcoholist kunt noemen of niet.
Waar het natuurlijk om gaat is het effect van drank op je leven, de functie ervan, en de noodzaak.
Is het bijvoorbeeld een must in sociale situaties?
Zorgt een aantal glazen ervoor dat je ‘normaal’ kunt functioneren?
Is het essentieel voor je ontspanning of het weghalen van de scherpe randjes aan het eind van de dag?
Bestaat er geen gezelligheid zonder wijntje of biertje?
En vind je het idee om af en toe een paar dagen of zelfs weken niet te drinken belachelijk en eigenlijk gewoon ondenkbaar?
Er zijn meer dan genoeg mensen die heel veel kunnen drinken en toch best goed functioneren.
Of dat een probleem is hangt niet af van een definitie: dat weet je gewoon zelf het beste.
Een serieuze afhankelijkheid uit zich onder meer in steeds vaker en steeds vroeger drinken, in steeds vaker aan drank denken, in het maken van fouten, minder goed slapen, een toename van irritatie en frustratie, en het verlies van kostbare uren die opgaan aan herstel.
Het is geen schande om toe te geven dat je een probleem hebt.
In een maatschappij waarin alcohol zo diep verankerd zit en nog steeds zoveel positieve associaties kent, is de verleiding groot.
Als je twijfelt of het nog wel werkt, drank en jij, is het misschien tijd voor een gesprek.
Er is leven na alcohol, en het smaakt fantastisch.