Ooit had ik een collega die eerst vegetarisch ging eten, en uiteindelijk een hardcore veganistische lifestyle ontwikkelde.

Er ging geen lunch voorbij of hij wees me op mijn gewetenloze manier van eten en -daardoor- leven.

Elke hap van mijn boterham met filet americain, elke tosti ham/kaas en elk plakje leverworst, ging vergezeld van beschuldigende opmerkingen.

‘Wel eens een filmpje gezien van een varkensslachterij?’

‘Enig idee wat het effect op het milieu is van jouw gedrag?’

‘Je heb toch katten, hoe kun je dan vlees eten?!’

Dat soort dingen.

Ik begreep natuurlijk wel dat het puur zijn intentie was om mij te overtuigen van wat hij zelf zo belangrijk vond.

Maar de manier waarop was echt heel erg verkeerd, in elk geval voor mij, en het zorgde er alleen maar voor dat ik steeds meer moeite met hem en zijn visie kreeg en steeds demonstratiever vlees ging zitten eten, recht in z’n gezicht.

Het effect van zijn pogingen was dus averechts.

Ik zie die ontwikkeling overigens heel vaak.

Personen die na jaren worstelen ineens iets vinden dat waardevol voor ze is, kunnen makkelijk dwangmatige evangelisten worden.

Bijvoorbeeld mensen die stoppen met roken of drinken of suiker eten, en dan vervolgens niets anders doen dan hun nieuwe manier van leven promoten en pushen, soms tot vervelens toe.

Ik weet daar alles van.

Ik heb ook extreme, evangeliserende trekjes gehad, meerdere keren zelfs, en ik ben ervan overtuigd dat dit voornamelijk onzekerheid is.

Je -heel specifieke- manier van leven de hele dag door proberen bij anderen te slijten, doe je alleen omdat je het nog niet verankerd hebt.

Het is alsof je jezelf en dit recente ‘deel van je persoonlijkheid’ nog niet vertrouwt, alsof je vooralsnog zoveel mogelijk medestanders zoekt om je veranderde kijk op dingen en die nieuwe gewoonte(s) te onderbouwen en veilig te stellen.

Alsof je diep van binnen bang bent terug te vallen en die verse verworvenheid te verliezen, en daardoor zo hard en vaak mogelijk rondbazuint hoe jij alles nu anders doet en hoeveel beter ALLES is.

En het werkt echt totaal niet.

In tegendeel.

Ik snap het als je iedereen het gevoel gunt wat jij denkt te hebben gekregen door een verandering, een keuze, een verschuiving, maar als het écht je doel is om anderen warm te maken voor de mogelijke resultaten van jouw stokpaardje, als het je puur gaat om opties bieden, dan is drammen het stomste wat je kunt doen.

Geloof mij: de meeste mensen klappen direct dicht als ze iemand tegenkomen die hen radicaal om de oren slaat met hun ‘perfecte’ manier van leven, omdat het bijna automatisch voelt als een veroordeling.

Ongeveer niemand wil dat horen.

Vrijwel niemand zal zich geïnspireerd voelen als het lijkt alsof ze het eigenlijk faliekant fout doen, en jij ze daarop impliciet wijst.

Als je iets voor anderen wilt doen, als je andere mensen kennis wilt laten maken met jouw ontdekking, met jouw mooie revelatie, en met jouw groei, lééf het dan.

Zo krijgen ze helemaal zelf de gelegenheid om geïnteresseerd en geïntrigeerd te raken in wat je doet en wat dat voor gevolgen heeft, en dan vragen ze vanzelf wel om jouw ideeën.

Dán kun je wat betekenen.