Wie ben je echt?

Wat voel je echt?

Wat wil je, echt?

Is het een luxe om daarover na te denken, om dat te willen ontdekken?

Of is het essentieel?

Ik denk het laatste.

Nee, ik wéét het laatste.

Inmiddels, eindelijk.

Ook al weet ik nog steeds niet precies wat ik wil: ik weet wel precies hoe het voelt.

Volgens mij hoeft het namelijk helemaal niet zo concreet te zijn.

Geen heel specifiek doel, geen heel vastomlijnd idee.

Zelf wil ik ‘gewoon’ de liefde volgen.

Niet als eindpunt, maar juist als stuwende kracht, in mij, als zachte, sterke gids, als brandstof voor openheid, eerlijkheid, en authenticiteit.

Misschien klinkt het allemaal een beetje vaag, maar voor mij is dat niet zo.

Als je die diepe innerlijke leidraad begint te herkennen, als je dat gevoel dichtbij weet en er altijd op kunt vertrouwen, als het meer en meer de golf wordt waarop je surft, dan glijd je vanzelf richting meer vervulling.

Ook al heb je geen flauw idee waar het precies heen gaat.

Je hoeft niet tot in detail te weten wie je bent, wat je voelt, en wat je wilt.

Het hoeft niet keurig in een Excel te passen, of in je vijfjarenplan.

Het begint bij het verlangen ernaar.

Het verlangen naar echtheid.

Als dat wat je werkelijk bent op zoek gaat naar zichzelf.

Als je geen genoegen meer neemt met nep, en beperkt, en verstopt.

Als je eindelijk je stem laat horen, als je je ogen laat spreken, als je je steeds comfortabeler voelt in niet-weten.

Als je de versie van jezelf die je met zoveel inzet gecreëerd hebt om je veilig te voelen, durft los te laten.

Er is niets mooier dan echt.

Herken je het verlangen?

—

(Als het ook wilt, echt, mail me dan.)