Toen ik stopte met drinken dacht ik dat het cadeaus zou gaan regenen.
Na ruim 25 jaar steeds meer vruchteloos vluchten en zielloos zuipen, was ik kennelijk klaar voor het grote avontuur dat ‘onthouding’ heet.
Daar moest natuurlijk wel iets tegenover staan.
Ik verwachtte een grote beloning, geluk, kracht, en een magisch leven.
Instant verlichting.
Maar dat kwam niet.
In elk geval niet zo snel als ik wilde.
En in die eerste periode léék het er zelfs niet op.
Het is misschien goed om je dat te realiseren.
Niet om nu al gedemotiveerd te raken, maar juist om uiteindelijk verder te kunnen kijken dan de teleurstelling die vaak komt ná de eerste fase van trots en hernieuwde kracht.
Als drinken belangrijk voor je is, als het je medicijn is, je smeerolie, je maatje, je troost en de motor achter je sociale leven, als je drinkt omdat je drinkt en de gevolgen daarvan steeds meer gaten in je leven slaan (en je die gevolgen weer wil of MOET dempen), dan kan stoppen heel erg lastig en verwarrend zijn.
Nou ja, het stóppen zelf is niet per se zwaar: het is meer wat je daarna gaat doen, wat je over jezelf ontdekt, en de erkenning van wat je uit de weg bent gegaan.
Nadat ik de drank en de drugs achter me liet, en nadat de eerste weken van euforie verdampten, kwam ik terecht in een soort dof niemandsland.
Natuurlijk waren er meteen al dingen die goed voelden, dingen die beter en makkelijker gingen, meer helderheid, minder kwaaltjes, meer ‘leven in het nu’.
Maar dat wende al vrij snel, en wat ik me niet had gerealiseerd is hoe drank een fundamenteel onderdeel was geworden van ongeveer álles wat ik deed en dacht, en hoe slecht ik mezelf eigenlijk kende.
Stoppen betekent jezelf opnieuw uitvinden.
Stoppen betekent openstaan voor alles wat je altijd hebt vermeden.
Dat onderdeel is extreem waardevol, maar het kan ook extreem pijnlijk en ronduit kut zijn.
Je drinkt (of dronk) niet voor niets veel en vaak.
Stoppen met drinken betekent dat je iets moet gaan doen wat je wellicht verschrikkelijk moeilijk vindt: lief zijn voor jezelf.
Geduld met jezelf hebben, en begrip voor jezelf.
Jezelf vergeven en de tijd nemen, écht de tijd nemen, om te helen.
Praten over wat je nooit hebt willen zeggen, en voelen wat je nooit hebt toegelaten.
Het kan gewoon niet anders.
Het is geen kwestie van de zweep erover en gaan, maar de ultieme bereidheid om de poorten van je ziel open te gooien en van jezelf te leren houden.
Dat deel is echt onvermijdelijk, het kan doodeng en eindeloos ingewikkeld lijken, maar het is precies wat je al die tijd uit de weg bent gegaan en dát is juist een van de cadeaus die je uiteindelijk krijgt.
Als iemand zegt ‘het was de beste beslissing van mijn leven’ dan kan ik dat volmondig beamen, maar het is vrijwel altijd een zwaar bevochten ervaring met kolossale ups en downs.
En het is niet dat je het niet kunt.
Het is ontdekken dat je álles kunt.
Zou je dat willen?