Ik noem mezelf coach, maar dat is vooral omdat het beestje een naam moet hebben.

Als ik heel eerlijk ben weet ik niet precies wat het inhoudt.

Wellicht komt het omdat ik zelf zoveel verschillende coaches heb ontmoet en ervaren, en wellicht is het omdat wat ik doe er gewoon niet keurig onder valt.

Maar is dat überhaupt belangrijk?

Gaat het erom dat je werk precies binnen een bepaalde strakke definitie en standaardisering valt, of is het effect van wat je doet veel wezenlijker?

Misschien is het gewoon niet met een titel te vangen.

Maar dat het werkt en dat het levens radicaal verandert, is onmiskenbaar (en nog steeds een dagelijks wonder, eerlijk gezegd).

De meeste mensen komen bij mij met een heleboel loodzware misverstanden die hun bestaan ingewikkeld en verwarrend en lastig maken, en vaak zijn er allerlei wensen voor een toekomst zonder dat gedoe.

Over het algemeen is er een diep verlangen naar andere carrières, minder angst, meer hartstocht, betere relaties, meer zelfvertrouwen, en een toename van succes in de breedste zin van het woord.

En daarachter ligt dan weer de universele wens een lichter, gelukkiger leven te leiden.

Zonder druk, zonder constante stress, zonder oeverloos gehol richting nergens.

Mijn kracht ligt precies in die dingen.

Simplificatie.

Eenvoud.

De ontdekking van rust ónder de vermeende drukte, niet als belofte in de toekomst, na nog weer eens keihard werken.

Het gevoel van tevredenheid onafhankelijk van omstandigheden.

De directe ervaring van levendigheid, opwinding, nieuwsgierigheid, ongeacht of je al je doelen al hebt bereikt.

Een totaal natuurlijk zelfvertrouwen, een fysiek weten dat alles fundamenteel oké is.

Alsof je thuiskomt.

En alhoewel dit ongrijpbare maar heerlijk natuurlijke gevoel al heel snel onmiskenbaar ervaren kan worden (ik zie het in de gezichten van mijn klanten die op zo’n moment tien jaar jonger worden), gebeurt de fundamentele shift over het algemeen niet in één keer, want het is meer een domino-effect.

Logisch, ook.

Als je je hele leven alles hebt geloofd wat de geest je presenteert, als je wereld en het beeld van jezelf alleen maar bestaan uit de ideeën en meningen en opvattingen en formules die je intens hebt geabsorbeerd, ben je daar niet zomaar ineens van verlost.

Denken gaat namelijk gewoon door.

En we hebben het ook nodig, het is een functioneel fenomeen.

Maar het mag wel iets minder serieus worden genomen.

Wat er fundamenteel verandert door de ontmoetingen die ik heb (het wérkelijke wonder) is de relatie met onze ervaringen.

Die gaat van super persoonlijk, doodserieus en hopeloos belangrijk, naar iets wat veel lichter en veel losser is.

Er ontstaan ineens totaal nieuwe opties.

Alsof je voor het eerst naar je eigen geworstel kijkt en besluit er niet meer op in te gaan.

Alsof je ineens beseft dat je wereld altijd een intrigerende, overrompelende, persoonlijke creatie is geweest, maar niet de realiteit.

Dan klapt alles wagenwijd open.

Het verstand zal het niet direct beamen en accepteren, maar leven zónder de continue inmenging van het denken is nou eenmaal een heel stuk fijner en eenvoudiger en krachtiger, en het intellect werkt nog steeds prima als het op de tweede plaats komt.

En dat is dus mijn specialiteit.

Je direct laten ervaren wat echt is, en onecht.

Wat nooit verandert, en wat steeds wisselt.

Waar geluk huist, waar zelfvertrouwen woont, waar plezier op je wacht.

Hoe het voelt om thuis te komen, en wat er gebeurt als je daarna de wereld weer in trekt.

Geen idee of dat coaching is, maar het creëert de mooiste, meest magische verandering ooit.

Ontwaken.