Als ik eerlijk ben had ik er vroeger ook nogal een handje van.

Het ‘arme ik’-syndroom.

De eeuwige pechvogel.

Met zo’n bril op is het niet echt moeilijk om klagend en piepend de dag door te komen.

Maar het is natuurlijk best wel kut, laten we wel wezen.

Voor de mensen om je heen, en voor jezelf.

Als je jezelf ziet als slachtoffer heb je dan misschien wel altijd een reden om te bedelen om begrip en aandacht, maar het maakt je ook nogal kansloos.

En het kan verdomd lastig zijn om ermee te stoppen.

Het vergt zelfinzicht en moed en doorzettingsvermogen om die stap te zetten.

Want dingen die je al heel lang doet zitten nu eenmaal diep en starten vaak volautomatisch op, zelfs als je er best wel klaar mee bent.

Dat moet je dus gaan doorzien, die dingen.

Met aandacht, met nieuwsgierigheid (ja echt), en vooral met bewustzijn.

Als je je negatieve neigingen ziet aanslaan, als je je buien ziet ontstaan, als je die energie voelt oplaaien, kun je ervoor kiezen dat met rust te laten.

Je bent niet gedwongen om het hele verhaal steeds weer uit te spelen.

Het oude liedje heeft wellicht zijn beste tijd gehad?