Fear Of Missing Out is raar.

Het gaat eigenlijk over iets wat er niet is, maar het voelt super belangrijk.

Het idee dat je nooit bent waar je eigenlijk zou moeten zijn.

Het idee dat je misschien niet alles uit je leven haalt.

Het idee dat je niet kunt kiezen.

Of het idee dat anderen het stukken beter doen.

Zie je de overeenkomst?

Allemaal idee.

Pure fantasie.

Uh…

Maar waarom hakt dat er dan soms zo in?

Waarom voelt het zo echt, zo diep, zo kansloos, zo dringend, zo ongemakkelijk?

Dat komt door hoe onze ervaringen worden gecreëerd.

We voelen wat we denken, we voelen onze gedachten.

Dus als die gedachten over leuke dingen gaan voelt het leuk, en als ze over gebrek en angst en eenzaamheid gaan, voelen ze heel wat minder leuk.

Maar we hebben het hier nog steeds over ideeën.

Wat je voelt is niet je toekomst.

Wat je voelt is niet wat jij bent.

FOMO los je op door te begrijpen wat er wérkelijk gebeurt.

Door in te zien waar je angst en je onrust vandaan komen (en dat is dus nooit door wat je zogenaamd allemaal misloopt, maar altijd door onrustige, realistisch voelende gedachten).

En door je uiteindelijk bewust te worden van wat er speelt ónder al die onrust en stress en angst.

Want dat, precies dat, is wat je eigenlijk probeert te vinden door je hele leven dicht te smeren met activiteiten.

Dat ene, dat fijne, dat relaxte, is wie je werkelijk bent, maar wat je niet meer voelt omdat alles zo onrustig is.

En als je dat weer ervaart voelt alles niet alleen veel fijner, maar kun je alsnog zesduizend dingen gaan doen.

Alleen niet meer in de verwachting dat je dat nodig hebt, maar gewoon omdat het goed en leuk en spannend voelt.

De juiste volgorde is niet dingen doen en dan hopen dat je gelukkig wordt.

Het is precíes andersom.

Ik laat je dat graag ervaren.