Er was een tijd dat er nog geen tijd was.

Zomers duurden eindeloos, en er ging geen dag voorbij zonder spannende avonturen.

Je speelde, en de wereld speelde mee.

Je was prins of prinses, profvoetballer, ballerina, of uitvinder.

Je was stuntman (of -vrouw) en draak, en je bracht uren door in je zelfgebouwde boomhut of boot.

Niks had een groots en meeslepend doel, en alles draaide om bezig zijn en fantaseren.

En zonder moeite, zonder haast, bouwde je gerust een hele dag een zandkasteel dat je vlak voor je weer naar huis ging met net zoveel plezier kapot maakte.

Wat je deed was wat je deed, en als je er genoeg van had ging je gewoon weer iets anders doen.

Bijna alles was simpel.

Vrijwel alles onbezorgd.

Weet je nog?

Ja.

En hoe zit het nu dan?

Hoeveel van die eenvoud en dat speelse, dat tijdloze en dat fantasierijke, vind je nu nog in je dagen?

Of denk je misschien dat dat niet meer kan, als volwassen mens, met volwassen plannen en verantwoordelijkheden en ambities?

Want ik denk daar namelijk anders over.

Ik denk dat hoe we het vroeger deden, toen we ons leven nog niet zo serieus namen, nog steeds perfect is, iets om te koesteren, en vooral te blijven doen.

Als het leven weer een spel wordt, gaat er een wereld voor je open.

Net als vroeger.

En dat kan, ECHT.

Zelfs in jouw leven.

Ja, doen?

Of in elk geval onderzoeken?

Ik maak graag tijd voor je.

Mail me (en dat mag snel).