Nadenken over ‘de zin van het leven’.
Voor veel mensen is het onzin, of een pure luxe (want ze hebben wel wat anders aan hun hoofd).
Voor veel anderen een mooie puzzel, of een inspirerend raadsel.
En voor sommigen is het een absolute hel.
Want wat als er helemaal geen zin van het bestaan is?
Wat doe je hier dan eigenlijk?
Is ALLES dan automatisch zinloos en kansloos?
In de afgelopen jaren heb ik zelf nogal wat ideeën voorbij zien komen die ik al dan niet een tijdje koesterde.
Soms heel opwindend, soms heel verlammend.
En op dit moment til ik er gewoon niet zo zwaar aan.
‘De zin van het leven is leven’, zou je kunnen zeggen.
Voor mij voelt dat uitermate lekker en relaxed.
Ik hoef niks, ik kan het niet fout doen, en ondertussen gebeurt er toch heel veel.
Het lijkt wel of de levendigheid van alles vooraf gaat aan de rest, zodat alle ideeën die ik heb heel duidelijk ideeën zijn.
Kinderen kunnen uitstekend zonder diepgravende filosofische ideologieën.
Die leven erop los en het zal ze jeuken of dat spiritueel is, of belangrijk.
Misschien is de zin van het leven wel dat we de ruimte hebben om dat op ontelbaar manieren in te vullen.
Alsof het universum een speeltuin is.
Enfin, als je het allemaal nogal ingewikkeld of zwaar of uitzichtloos vindt, is het wellicht tijd om de zaak te ontwarren, zodat het weer wat simpeler wordt.
Ik ben altijd te porren voor een zinvol gesprek.