Als kind heb je het maar makkelijk.
Beetje spelen, beetje eten, beetje knoeien.
Veel leren, dat ook.
En na een paar jaar zorgeloosheid en eindeloos lange zomerdagen, begin je het leven langzaamaan te ‘snappen’.
Je begrijpt wat er van je verlangd wordt.
Je gaat je aan de regeltjes houden.
Je wereldbeeld wordt gevormd, je leert denken, vooruitblikken, herkauwen.
Logica wordt belangrijker dan lol.
En met elke dag dat je ouder wordt, wordt het leven ingewikkelder.
Want als volwassene heb je het juist helemáál niet makkelijk.
Er wordt zóveel van je verwacht.
Zóveel om op te letten, om je aan te houden, en aan te voldoen.
Altijd binnen de lijntjes kleuren.
Nooit meer springen in plassen.
En vrijwel nooit meer zomaar blij, om niks.
Maar wat nou als dat ook anders kan, écht anders?
Wat nou als je er een heel eigen draai aan kan geven, dat spel van de Grote Mensen?
Wat nou als je dat oude ongebreidelde enthousiasme weer terugvindt (want het was nooit echt weg), en weer meer gaat spelen, en knoeien, en blij zijn?
Om niks.
Of om alles.
Gewoon omdat je niet langer meer gevangen zit in je gedachten.
Omdat je dat oude gevoel van avontuur en plezier en nieuwsgierigheid weer binnen laat stromen.
En juist dát gevoel maakt het leven van een volwassene zóveel lekkerder.
Wil je het ook weer makkelijk?