En dan besluit je ineens om alleen nog maar eerlijk te zijn.

Klinkt goed.

Maar wat houdt het eigenlijk in?

Komt het neer op alles ventileren wat er in je omgaat?

Is het een kwestie van een granieten set normen en waarden hanteren die leidend is in alles wat je doet?

Ga je evengoed rekening houden met andere mensen, uit respect of integriteit of omdat je je realiseert dat jouw eerlijkheid ergens ook heel subjectief is?

Het is makkelijk geroepen, en behoorlijk lastig om uit te voeren.

Maar eigenlijk maakt dat helemaal niet uit.

Zoals ik het nu zie is de intentie, het verlangen ernaar, meer dan genoeg, en kun je van daaruit aan de slag gaan met onderzoeken en experimenteren, vallen en opstaan, schuren en schaven.

Eerlijk zijn hoeft, net als alles, niet perfect te zijn.

Het is een leerproces waarin je vooral jezelf goed moet leren kennen, want anders heb je geen flauw idee wat die eerlijkheid inhoudt, en kun je je acties niet toetsen.

Wat trouwens ook heel interessant is, denk ik, is waaróm je tot dat besluit komt.

Verwacht je een bepaald resultaat, of ben je vooral moe van de veilige trucjes en de filtertjes die je al vele jaren toepast?

Klinkt het voornamelijk cool, of is het een onvermijdelijke stap in je leven die volgt op de constatering dat je gewoon niet meer wil bullshitten?

Het mag duidelijk zijn dat ik de wijsheid ook hier niet in pacht heb, en alle overwegingen die ik opper moet ik evengoed zelf maken.

Ik denk dat je klein kunt beginnen en er een soort gevoel voor ontwikkelt.

Een innerlijk kompas dat je verder helpt.

Gelukkig heb ik soms best veel geduld.

—

(Foto door @ray027, voor Unsplash)