En weer iemand die vol verwachting om antwoorden vraagt.

‘Wat moet ik doen, wat moet ik zeggen, hoe moet ik reageren, wat moet ik doen om me niet zenuwachtig en ongemakkelijk te voelen?’

Hij kijkt me aan en hoopt op een gouden strategie.

Een mentaal doekje voor het bloeden.

Dé truc die hem veilig en beschermd houdt.

Maar die heb ik niet.

Het is ook niet hoe ik werk.

Ik heb niet eens antwoorden voor mezelf, misschien maar een handjevol strategieën die ik nog lang niet in de vingers heb, en het is juist de kunst daar zo laconiek mogelijk mee om te gaan.

In mijn leven tot nu toe heb ik geleerd dat er ALTIJD iets gebeurt, altijd iets verandert, en altijd een oplossing of optie of rare draai aan een situatie komt, en meestal totaal niet zoals ik het me had voorgesteld.

Ik heb geen kant en klare antwoorden, als populaire Instagram tegels, want daarvoor is dit wonderlijke bestaan gewoon veel te grillig.

En áls ik ze had zou ik ze waarschijnlijk niet eens delen, want er is een grote kans dat het mensen afhankelijk van mij zou maken, en daar zit ik niet op te wachten.

Ik weet niet wat er straks gaat gebeuren en ik weet ook niet hoe iemand moet doen of wat hij moet zeggen, en tóch heb ik alle vertrouwen in de veerkracht en het improvisatievermogen van mensen, en het vloeiende verloop van alles.

Zelfs als dat hortend en stotend en zwetend van ongemak dichterbij komt.

Je hóeft de antwoorden op al je onzekere vragen helemaal niet te weten, en wie zich dat ten volste realiseert hoeft nooit meer ergens over in te zitten.

Misschien is dát wel het antwoord?

—

(Foto door @fixrod, voor Unsplash)