Onze hoofden maken het ons niet makkelijk.

We hebben onbehulpzame gedachten.

Negatieve gedachten.

Verpletterende gedachten.

Ondermijnende gedachten.

Kritische gedachten.

Ontkrachtende gedachten.

Hatelijke gedachten.

En passief-agressieve gedachten, om er maar een paar te noemen.

We hebben veel gedachten die schijnbaar afbreuk doen aan onze ervaring van geluk, vreugde en vrijheid, gedachten waar we niet om gevraagd hebben maar die toch in ons opkomen.

Soms haten we de gedachten.

We haten ze omdat ze ons leven bijna ondraaglijk kunnen maken.

Maar het ding is: ze zijn eigenlijk niet het grootste probleem.

Het ECHTE probleem is het oordeel over onze gedachten.

Want die oordelen zijn juist wat het zo persoonlijk laat voelen.

Dingen als:

Ik zou deze gedachten niet moeten hebben.

Waarom zijn ze er nog steeds, na jaren van therapie?

Waarom kan ik er niet overheen komen, waarom blijf ik ze creëren?

Waarom blijf ik hieraan denken?

Wat is er mis met mij dat ik deze gedachten heb, ben ik gestoord of zo?

We voelen ons diep verantwoordelijk voor wat we denken en dus geven we onszelf de schuld van de inhoud, en het feit dat we het niet kunnen stoppen.

De oordelen creëren de lijm die alles bij elkaar houdt.

De oordelen houden de nachtmerrie in leven.

Als we de onschuld zouden zien van de eerste gedachten, in plaats van onszelf (onbewust) te veroordelen voor hun bestaan, zou geen enkele gedachte in de wereld een probleem meer zijn.

Niet één.

Misschien kun je daar ‘ns bij stilstaan, dit proces.

Want hoe meer je je realiseert dat je gedachten voortkomen uit diepe programmering, hoe minder je jezelf dat kwalijk hoeft te nemen.

Je hoeft jezelf niet te straffen voor wat je niet hebt gedaan.

Een enorme opluchting.

(Foto door @mahdibafande, voor Unsplash)