Soms lijkt het alsof iedereen een beter, interessanter leven heeft dan jij.

Je kijkt naar voorbijgangers en het is helemaal duidelijk.

De oude man met de zonnebril die geen haast heeft lijkt wijs en tevreden.

Het stel op de motor is diep verliefd.

De twee vrouwen die hardop lachen zijn ongetwijfeld beste vriendinnen, onderweg naar een onvergetelijke zonnige middag.

Het kind dat wegrent van haar oma is vervuld van vreugde en heeft geen enkele zorg in de wereld.

Daar is de man die een hond uitlaat die dol op hem is.

Drie meisjes op fietsen zingen vrolijk een liedje dat je vaag kent.

Twee beste vrienden hebben een intiem gesprek en lopen schouder aan schouder.

En daar is de man in de Porsche met zijn arm uit het raam, die nou ja, een man in een Porsche is.

Iedereen lijkt opgetogen en vol energie, onderweg naar iets belangrijks of leuks, terwijl ze het beste maken van hun leven.

Iedereen gaat ergens naartoe.

Behalve jij.

Je hebt het gevoel dat je je leven verspilt.

Alsof je handenvol tijd weggooit die je nooit meer terugkrijgt.

Aan de ene kant is er de wereld waar iedereen prachtig betrokken is bij belangrijke en waardevolle dingen, en aan de andere kant sta jij.

En je voelt je ellendig en schuldig.

Tenminste, voor even.

Want ergens onderweg vergeet je om de ellende te voeden.

Je raakt afgeleid, je wordt wakker, je staat op en je bent er weer.

Misschien is jouw leven niet het materiaal waar boeken en films van worden gemaakt.

Misschien is het niets spectaculairs en inspireert het geen natie.

Maar het allerkleinste beetje liefde, opwinding en nieuwsgierigheid is alles wat nodig is om weer op gang te komen.

Een rijk leven wordt altijd van binnenuit geleefd.

Slechte stemmingen en donkere ideeën over de toekomst zullen wegspoelen.

En je zal dat absoluut nog vaak vergeten (want dat doen we altijd), maar je zal het je ook weer herinneren.

Ook al komt het door een klein blogje.

(Foto door @_christianlambert, voor Unsplash)