Ik werk vaak met verslaafde ‘high achievers’.

Het is nogal een cliché, de ex-alcoholist die nu mensen helpt van hun slopende gewoonte af te komen, maar dat is natuurlijk ook omdat het zo logisch is.

Uit ervaring weet ik hoe je leven tergend langzaam naar de kloten kan gaan, terwijl je er op je tandvlees en op basis van je vele talent nog best een hoop succes uit perst.

Ik ken de eindeloze pogingen ermee te stoppen (of ‘te minderen’), en ik kan me de schaamte en het schuldgevoel rondom die mysterieuze afhankelijkheid nog dondersgoed herinneren.

Ook weet ik nog de cyclus van opstaan met een kater en ZEKER weten dat ik de drank die dag laat staan, om er tegen een uur of vier toch weer een glas vodka in te gooien.

En de grenzeloze verwarring die dat opleverde.

Ik zie ze nog voor me, alle momenten waarop ik mensen in de steek liet, dat ik mijn afspraken niet nakwam, en dat ik draaide en loog om een bepaald beeld van mezelf in stand te houden en vooral niet door de mand te vallen.

De ervaring met die verwarring, dat zelfverwijt, deel ik met veel andere coaches die zich bezighouden met verslaving, en ik juich het toe dat er veel meer openheid is over de gevaren van alcohol.

Maar er is ook een groot verschil.

Want wat ik vaak zie in de wereld van verslavingscoaches is dat er een soort radicale anti sfeer heerst.

Er is een enorme felheid, een diepe afkeuring van alcohol, en de neiging om de barricaden op te gaan.

Daar heb ik dus niks mee, en ik vind het vooral onnodig.

Ik denk dat het in zekere zin een beschermingsmechanisme is, waar de Vloeibare Vijand continu gedemoniseerd moet worden zodat je jezelf als ex-verslaafde (en nu coach) blijft herinneren aan die pijnlijke oude tijden.

Bij de AA zag ik die tendens ook, een levensgroot en levenslang ontzag voor de fles, dat wat mij betreft zijn doel voorbij schiet.

Ik zal nooit de ellende die drankgebruik kan veroorzaken bagatelliseren, na 27 jaar verslaving, maar ik ben ervan overtuigd dat die overdreven verbeten houding ten opzichte van alcohol mensen ervan kan weerhouden om te stoppen.

Als je denkt dat de enige manier om van de drank af te komen bestaat uit een positie van haat en afschuw laat je denk ik wat liggen.

Stoppen met drinken is afrekenen met een uit de hand gelopen copingstrategie, zo zie ik het tenminste.

Ik denk niet in termen van ‘ziekte’ of hersenafwijkingen, maar in gradaties van kunnen omgaan met je menselijkheid, en het vrij normale fenomeen dat iets wat ooit een beetje verlichting gaf, uiteindelijk uit alle macht omarmd wordt.

Ik zie alcoholisme niet als het probleem zelf, maar als de onhandige oplossing voor angst en ongemak.

Durven en leren voelen is wat mij betreft de belangrijkste uitdaging en oplossing.

Onder ogen komen wat je al die jaren hebt verdronken en nieuwe manieren leren om te dealen met de onvoorspelbaarheid van het leven, is waar de vrijheid ligt.

Ik denk veel meer in zacht, dan in hard.

Maar dat heb ik wel moeten leren.

(Foto door @bermixstudio, via Unsplash)