Als je vaak angstig bent en je wilt het oplossen, is de eerste angst die je moet overwinnen de angst dat je iets aan je angst gaat doen.
Da’s nogal een dilemma, en een stevige mindfuck.
Je wilt het wel, je wilt het misschien zelfs heel graag, maar je durft het gewoon niet.
Je brein, dat de angst gebruikt om je veilig en op je vertrouwde plek te houden, zit helemaal niet te wachten op radicale verandering, en zal er alles aan doen om dat te voorkomen.
Het probleem waarmee je worstelt is dus tegelijk de belemmering in het oplossen ervan.
Maar toch zal het moeten.
Niemand kan iets aan je angst doen als je niet bereid bent te onderzoeken en te ondervinden en te ondergaan.
En dat begint altijd met die eerste stap.
Dat eerste mailtje.
Die kleine maar oh zo grote eerste overwinning.
Wachten tot je minder bang bent vóór je actie onderneemt is een waardeloze strategie.
Dat is net zoiets als pas naar de sportschool gaan als je fit en gespierd bent.
Dus je MOET beginnen waar je bent, hoe heftig en onzeker dat ook is.
Je MOET dat kleine beetje lef vinden dat er echt nog wel is, en dat eerste berichtje schrijven, die eerste hulpvraag stellen.
Het MOET, anders blijf je leven in een soort beklemmende cirkel die steeds kleiner wordt (en dat weet je zelf ook wel).
Maar als het jou lukt om die eerste stap te zetten en mij te mailen, kunnen we beginnen aan je nieuwe leven.
Niet een leven waarmee je met de angst hebt leren omgaan, maar iets veel groters, een leven waarin je angst ziet als aanmoediging, als kans, als signaal dat je een belemmering hebt gevonden die je kunt uitroeien.
Een leven dat rijk is, en ruim, en waanzinnig, en onbegrensd.
Als dit te ambitieus voor je is, als je alleen maar een beetje minder bang wilt zijn, dan ben ik niet de coach voor jou, en dat is oké.
In mijn werk ben en geef ik alles, en dat verwacht ik ook van jou.
Hoeft niet vanaf de eerste sessie, maar moet wel je doel zijn.
Als je wilt vliegen, als je groots wilt leven, begin dan klein.