Er is maar weinig dat ons zo kan achtervolgen als wat we niet hebben gedaan maar wel hadden kúnnen doen.
Toen.
Ooit.
‘Had ik maar…’
Had ik mijn studie maar afgemaakt.
Had ik haar die keer maar uit durven vragen.
Had ik destijds maar die aandelen gekocht.
Had ik nou maar sorry gezegd.
Had ik maar niet gekozen voor de weg van de minste weerstand (en was ik maar niet zo fucking laf geweest).
Het zware gevoel dat we ergens in ons leven een verkeerde afslag hebben genomen en de pijn van die gemiste verantwoordelijkheid, kunnen ons jarenlang bezighouden.
We nemen het onszelf kwalijk dat we destijds niet zagen wat nu zo duidelijk lijkt.
Soms groeit het zelfs uit tot De Gemiste Kans.
Ik hoor het bijna elke dag, als coach: de spijt, het zelfverwijt, de schuldgevoelens.
Ik begrijp het, ik kén het, maar het probleem is dat je het niet kunt oplossen.
Je kunt een virtuele wedstrijd nooit winnen.
Een situatie die niet bestaat, een alternatieve actie die er destijds in theorie was en achteraf gezien heel veel slimmer of beter lijkt, kun je niet beetpakken en omdraaien, niet vasthouden, niet verwerpen.
Bovendien is er geen enkele garantie dat een andere keuze, een andere beslissing, uiteindelijk tot een beter resultaat zou hebben geleid.
Mensen lijden continu door het gemis van een leven dat er niet is, en de vergelijking met een pure fantasie.
Dat eindeloze herkauwen van een vermeende blunder kan een nare gewoonte worden die je huidige leven beheerst.
Maar dat hoeft niet.
Wat je niet hebt gedaan, kun je ook niet veranderen.
Wat je gáát doen kan alles anders maken.