Als schrijver en vlogger en spreker over geluk en angst en groei en verwarring en verlichting en rust, wek ik misschien soms de indruk dat ik die dingen snap.

Dat ik het leven onder de knie heb, dat ik het beter begrijp en leef dan jij, en dus een voorbeeld zou zijn.

Dat ik op de een of andere manier verder ben.

Meer ontwikkeld.

Chronisch gelukkig.

Dat ik misschien zelfs wel immuun ben voor mijn gedachten en diepste psychische patronen, dat ik voorbij de dagelijkse chaos leef die we soms zo intens kunnen ervaren, en altijd precies weet wat ik moet doen.

Het tegendeel is waar.

Ik snap echt helemaal niets van het leven.

Niets.

En een masterplan heb ik ook al niet.

Ik vind mens-zijn echt ingewikkeld en uitdagend.

Dus er is gewoon pijn en verdriet, er is twijfel en onzekerheid en schuldgevoel en frustratie, en er zijn tal van momenten dat ik geen flauw idee heb wat ik aan het doen ben, en waarom dat überhaupt zin zou hebben.

Ik bedoel dit niet op een pedante ‘Kijk, ik ben ook best menselijk hoor!’-manier.

Het is gewoon de waarheid.

Niks verder, niks beter, niks geavanceerder, en ook niet onaantastbaarder.

Het grootste (en misschien wel enige) verschil met veel andere aardse struikelaars is dat ik me nooit meer volledig verlies in paniek en zorgen en totale moedeloosheid.

Ik geloof niet meer 100% in het idee van een kwetsbaar poppetje.

Want onder de chaos, de stuurloosheid en het gebrek aan richting die hier elke dag ervaren worden, is er inmiddels de herkenning van iets dat wezenlijker en sterker en krachtiger is dan alles wat we kunnen verzinnen.

Iets dat letterlijk Alles is.

Mijn menselijkheid drijft op iets groters, iets dat ZO onvoorstelbaar levendig en compleet en grenzeloos is dat je het alleen maar kunt voelen.

Dat is geen persoonlijke prestatie en geen manier om me te onderscheiden of zogenaamd beter te zijn.

Jij hebt en bent precies hetzelfde.

Ook jij kunt het voelen.

Ook jij bent Alles.

En net als ik ooit (en nog steeds regelmatig), ben je het simpelweg vergeten.