Ik ben geen verslavingscoach.

Ik ben een coach die je helpt meer onvoorwaardelijk van het leven te genieten.

Zodat je meer plezier hebt en je steeds vrijer voelt.

Met of zonder peuken.

Het maakt mij eerlijk gezegd niet zoveel uit of je iets ‘te veel’ doet.

Maar wat ik wél heb gezien is dat mensen die bewuster leven, die intuïtiever (in plaats van impulsiever) leven, steeds minder onbewuste dingen doen.

Ongezonde dingen, bijvoorbeeld.

Dingen die destructief zijn.

Vaak stoppen die gewoon.

Alsof toenemende helderheid het vanzelf overbodig maakt om je ergens voor of achter te verstoppen.

Die zware gewoontes waarmee we ons zo zijn gaan identificeren.

Ik weet nog goed hoe waanzinnig stoer ik het altijd vond, dat drinken en roken en drugs gebruiken.

De makkelijkste manier om je even een rebel te voelen.

Grappig eigenlijk, en vooral ironisch, want het was natuurlijk juist enorme slaafsheid en voorspelbaarheid.

Eigenlijk net zo doorzichtig als al die miljoenenreclames waarin je wordt opgeroepen niet als alle andere mensen te zijn, en je individualiteit te omarmen.

‘Wees jezelf’, met een massa-geproduceerde auto of telefoon.

Haha, zo lame!

Toen ik voorgoed stopte met dempen, was ik een tijdlang doodsbang dat ik een rijk sociaal circus en een manier om me te uiten achter me liet, en voorgoed zou opgaan in de grijze massa.

Die angst hadden de reclamejongens, samen met Hollywood, er wel effectief ingeramd.

Maar het tegenovergestelde gebeurde, want ik ging weer zelf keuzes maken, en dat is alleen maar meer geworden.

Natuurlijk heb je allerlei redenen om je verslaving goed te praten, om het te bagatelliseren of zelfs op te hemelen.

Been there, done that.

Hoort erbij.

Tot het moment komt dat je beseft dat het misschien wel genoeg is geweest.

Dat je meer wil, maar op een bepaald gebied ook juist minder.

Daar kunnen we altijd een keer over praten.