Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb jarenlang gedroomd van ‘leven in het nu’.

Dat leek me echt geweldig.

Geen getrut met vroeger, geen gedoe met straks.

Gewoon alleen maar hier zijn, de hele tijd.

En dan kon ik waarschijnlijk ook meteen mijn verslavingen de deur uit doen.

Nou… ik denk dat het heel aardig gelukt is.

Leven in het nu gaat me tegenwoordig erg goed af.

Maar d’r is wel iets raars mee.

Want wat ik me nooit realiseerde, is dat je je er heel weinig van herinnert.

Leven in het nu is vooral heel erg, tja, leven in het nu.

Je BENT.

Het is vooral aanwezig zijn, en helder, en vrij blij, dat ook.

Maar niet krampachtig vastklampen.

En ook niet per se heel hard dingen onthouden.

Dingen komen, en dingen gaan.

In tegenstelling tot ‘Herinneringen maken!’ of ‘Alles uit het leven halen!’ is leven in het nu veel minder ambitieus.

Hard gaan is absoluut een optie, maar het hoeft niet per se.

Leven in het nu is meer een soort continue flow.

Je maakt je minder druk.

Je ziet het wel.

En je weet ook eindelijk wat er bedoeld wordt met ‘het is zoals het is’.

Leven in het nu is niet per se spectaculair, in de letterlijke zin van het woord.

Maar het is wel erg relaxed en moeiteloos.

En inspirerend.

Zo schreef ik de afgelopen maand meer dan 130 blogs.

Alsof het niks was.

Hm.

Toch eigenlijk best wel spectaculair.