In een Amsterdams caf\u00e9 werkte ik een tijd geleden aan een communicatieconcept, samen met briljante art director en grote vriend Lennart. We lullen veel op zo\u2019n dag, en op een gegeven moment vertelde ik hem over de intense frustratie die ik soms voel over menselijk gedrag.<\/p>\n
Hij vond dat gek.<\/p>\n
\u2018Met jouw wijsheid en ontwikkeling zou je toch inmiddels beter moeten weten dan dingen van mensen verwachten, laat st\u00e1\u00e1n je erover opwinden?!\u2019<\/em> was z\u2019n reactie. Hij vond het maar weinig volwassen, en ook niet echt spiritueel.<\/p>\n En dat is dus een groot misverstand, wat mij betreft.<\/p>\n Het algemene idee is dat er zoiets bestaat als \u2018ultiem spiritueel gedrag\u2019: nooit boos worden of ge\u00efrriteerd raken, niks van wie dan ook verwachten, eindeloos om alles lachen, en \u00e1ltijd maar grenzeloos positief blijven.<\/p>\n Hoe \u2018verder\u2019 je bent, hoe minder al die primitieve menselijke trekjes invloed op je zouden moeten hebben. En ik herken dat beeld maar al te goed.<\/p>\n Na een leven vol negativiteit wilde ik een paar jaar geleden dolgraag radicaal veranderen. Ik stortte me hartstochtelijk en met een ongekend enthousiasme op spiritualiteit, mediteerde en las me helemaal suf, en deed er \u00e1lles aan om te voldoen aan het vertrouwde beeld van de gevorderde zoeker.<\/p>\n Inclusief totale ontkenning van wat ik \u00e9cht voelde.<\/p>\n W\u00e1t een gelul.<\/em><\/p>\n Een paar jaar lang vrat ik mezelf compleet op als ik pissig werd, en schaamde ik me kapot als ik iemand veroordeelde.<\/p>\n Ik zag het als duidelijke signalen dat ik \u2018er nog lang niet was\u2019. Die sfeer.<\/p>\n Volgens mij lopen heel veel mensen daar tegenaan in hun zoektocht naar geestelijke, niet-intellectuele ontwikkeling: ze kennen de ideale plaatjes, de heldere verhalen en glanzende idee\u00ebn, en daarin lijkt geen enkele ruimte te zijn voor spontane lelijkheid, smerige opwellingen, of rauwe impulsieve viezigheid.<\/p>\n Wat er op een gegeven moment gebeurt is dat je met heel veel moeite zogenaamd alles accepteert (een heel populair doel), maar de dingen die je als \u2018fout\u2019 en onspiritueel bestempeld juist krampachtig uit je buurt wil houden.<\/p>\n Een woede-uitbarsting is dan totaal verkeerd. Iemand verwensen tien stappen terug. En elke andere niet lieve of anderszins weinig verlichte actie, genoeg voor een paar dagen zelfkritiek of knagend verwijt.<\/p>\n Maar het hele idee van accepteren wat je overkomt heeft n\u00edets te maken met je alles maar laten aanleunen. Met keihard lachen als je geliefde er ineens een punt achter zet. Met je laten kleineren, schofferen, of voor lul laten zetten. Met het ten koste van \u00e1lles smoren en bedwingen van doodnormale reacties als boosheid en jaloezie, en daarmee het ontkennen van een deel van jezelf.<\/p>\n Volgens mij heeft spirituele groei \u2014 \u00e1ls het al bestaat natuurlijk \u2014 niks te maken met voorbeeldig gedrag, met die serene heiligheid die je ziet bij moderne koudgeperste zwevers, maar juist \u00e1lles met het volledig omarmen van je menselijkheid.<\/p>\n Alles.<\/p>\n Het h\u00e9le, prachtige, kleurrijke kolerepakket.<\/p>\n Vloeken is net zo goed spiritueel als een stilte-retraite.<\/p>\n Poepen en kotsen zijn geen haar minder dan wierook branden en aan je chakra\u2019s werken. Het hele idee dat je pas \u00e9cht goed bezig bent als je op een glimlachende sok lijkt, is totale waanzin.<\/p>\n Dus laat je gewoon gaan. Wees verdomme echt. En vooral geen verantwoorde, van alle rafelrandjes gespeende druipkaars.<\/p>\n Fuck it!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" In een Amsterdams caf\u00e9 werkte ik een tijd geleden aan een communicatieconcept, samen met briljante art director en grote vriend Lennart. We lullen veel op zo\u2019n dag, en op een gegeven moment vertelde ik hem over de intense frustratie die ik soms voel over menselijk gedrag. Hij vond dat gek. \u2018Met jouw wijsheid en ontwikkeling […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":30397,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":""},"categories":[97,100,116,103,112],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/30396"}],"collection":[{"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=30396"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/30396\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":30400,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/30396\/revisions\/30400"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/media\/30397"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=30396"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=30396"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=30396"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}