{"id":30198,"date":"2019-09-11T11:16:05","date_gmt":"2019-09-11T11:16:05","guid":{"rendered":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/?p=30198"},"modified":"2019-09-11T11:16:07","modified_gmt":"2019-09-11T11:16:07","slug":"de-totale-vrijheid-van-niet-weten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/2019\/09\/11\/de-totale-vrijheid-van-niet-weten\/","title":{"rendered":"De totale vrijheid van niet-weten."},"content":{"rendered":"\n

Er was een tijd dat ik geen stap durfde te zetten zonder strakke plannen of uitgewerkte idee\u00ebn, omdat ik niets of niemand vertrouwde en altijd rekening hield met het ergste. Veilig was heilig.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het\n leven bestond uit complexe puzzels die ik altijd achteraf pas begreep, \nmaar steeds weer probeerde van tevoren te be\u00efnvloeden.<\/p>\n\n\n\n

Ik\n las honderden boeken over hoe ik kon veranderen, want ik was altijd \nbang, onzeker en chronisch in de war, en er was eindeloos veel aan \nmezelf te verbeteren (en te verketteren, vooral dat).<\/p>\n\n\n\n

Ik\n luisterde gebiologeerd naar wat anderen gedaan hadden om hun vrijheid \nte vinden en vol levenslust en nieuwsgierigheid door de wereld te \nstappen, ik las hun succesverhalen en probeerde ze krampachtig te \nimiteren.<\/p>\n\n\n\n

(Alsof je meer vrede met jezelf zou kunnen krijgen door op een ander te lijken.)<\/em><\/p>\n\n\n\n

Met\n elk beetje kennis dat ik vergaarde, met elke routine die ik \nhalfslachtig overnam van iemand die ik bewonderde omdat hij of zij het \nin mijn ogen \u2018snapte\u2019, bouwde ik verder aan een arsenaal dat me door \ntijden van intense twijfel zou moeten loodsen.<\/p>\n\n\n\n

Ik zocht een platform waarop ik kon schuilen voor alles wat bedreigend was.<\/p>\n\n\n\n

En dat was veel. Heel, heel veel.<\/p>\n\n\n\n

In\n de jaren dat ik de angst en de stress nog niet van me had afgeschud, \ndat ik me het liefst verstopte en het grenzeloze spelen met mijn \nmondhoeken vol denkbeeldige pindakaas nog niet had herontdekt, \nvertrouwde ik niets of niemand, en mezelf al helemaal niet.<\/p>\n\n\n\n

Ik maakte voor alles plannen en lijsten en scenario\u2019s, en als iets zich daar niet voor leende, begon ik er niet eens aan.<\/p>\n\n\n\n

Ik\n bereidde gesprekken grondig voor, verzon reservegrappen, en moest \nmezelf finaal oppeppen voor ieder feestje of andere sociale uitdaging.<\/p>\n\n\n\n

Als\n ik met iemand praatte en niet minstens drie snedige opmerkingen per \nminuut maakte, of langer dan vijf seconden niks spannends wist terug te \nzeggen, had ik hopeloos gefaald, en kon ik net zo goed weer naar huis.<\/p>\n\n\n\n

En dat deed ik dan ook, staart tussen de benen.<\/p>\n\n\n\n

Om te drinken, hard te drinken.<\/p>\n\n\n\n

Want dat was mijn oplossing voor alles.<\/p>\n\n\n\n

Als\n ik het niet wist, als ik het ECHT niet meer wist, was er altijd nog dat\n ene ding dat ik w\u00e9l wist: de fles hielp me van mijn onrust af.<\/p>\n\n\n\n

In elk geval tijdelijk.<\/p>\n\n\n\n

Het\n waren de jaren dat ik dacht dat ik alles moest weten en voorspellen en \ninschatten en -calculeren om veilig aan de overkant te komen.<\/p>\n\n\n\n

Maar ondertussen bleef ik waar ik was, verstijfd van angst, want ik wist ergens wel dat alles weten nooit zou gebeuren.<\/p>\n\n\n\n

Het\n idee dat ik moest improviseren, dat ik niets anders te doen had dan \nvertrouwen en blind springen, dat het ok\u00e9 was om met open hart het \navontuur in te lopen, maakte me letterlijk doodsbenauwd.<\/p>\n\n\n\n

Tot ik het niet meer kon vermijden.<\/p>\n\n\n\n

Tot\n ik bijna stikte van de regeltjes die ik mezelf had opgelegd, de eisen \ndie ik stelde, de voorwaarden die ik nodig had om perfect te \nfunctioneren (iets wat overigens nooit lukte, maar ik vertel je vast \nniets nieuws).<\/p>\n\n\n\n

Tot het moment dat wie ik werkelijk ben zo goed als verdwenen leek onder het gewicht van wie ik dacht te moeten zijn.<\/p>\n\n\n\n

En toen stopte ik.<\/p>\n\n\n\n

Ik hield ermee op.<\/p>\n\n\n\n

Ik stopte met streven, met wachten op het perfecte moment.<\/p>\n\n\n\n

Ik\n stopte met toegeven aan zelfverwijt, met zwelgen in vodka, met vluchten\n in drugs en dromen over een leven dat niet bestond en nooit zou \nbestaan, simpelweg omdat het gebaseerd was op een zekerheid die \nonmogelijk is.<\/p>\n\n\n\n

Ik\n gaf niet langer toe aan mijn angst, alsof ik eindelijk zag dat het \nmonster op de stoel voor mijn raam dat in het maanlicht naar me \ngrijnsde, in werkelijkheid mijn dikke wollen trui was.<\/p>\n\n\n\n

Ik\n weigerde nog langer te denken dat ik het allemaal moet weten, want je \nKUNT het niet allemaal weten, en dat is juist het hele idee!<\/p>\n\n\n\n

Ik stopte met forceren, met duwen en trekken en zwoegen.<\/p>\n\n\n\n

En ik begon met leven.<\/p>\n\n\n\n

Eindelijk.<\/p>\n\n\n\n

En vanaf dat moment werd alles anders, \u00eds alles anders.<\/p>\n\n\n\n

Elke\n dag weer begin ik met een schone lei, een leeg doek, en een enorme doos\n vol potloden en potten verf om het leven te kleuren zoals ik dat wil.<\/p>\n\n\n\n

Ik\n heb natuurlijk zo mijn voorkeuren en dromen, maar weet nooit hoe het \nloopt en dat is ok\u00e9, want ik zie het vanzelf wel gebeuren, en als je \nniet meer zo hangt aan een bepaalde uitkomst, valt het eigenlijk nooit \ntegen.<\/p>\n\n\n\n

En\n die kinderlijke verwondering, die heerlijk opwindende onzekerheid, die \nletterlijk eindeloze mogelijkheden en het idee dat ik EN ridder EN \nastronaut EN cowboy EN leeuw kan zijn als ik dat wil, maken het magisch.<\/p>\n\n\n\n

Dus durf het vooral niet te weten.<\/p>\n\n\n\n

Je zal versteld staan.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Er was een tijd dat ik geen stap durfde te zetten zonder strakke plannen of uitgewerkte idee\u00ebn, omdat ik niets of niemand vertrouwde en altijd rekening hield met het ergste. Veilig was heilig. Het leven bestond uit complexe puzzels die ik altijd achteraf pas begreep, maar steeds weer probeerde van tevoren te be\u00efnvloeden. Ik las […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":30199,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":""},"categories":[102,97,100,105,116,113,103,112],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/30198"}],"collection":[{"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=30198"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/30198\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":30200,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/30198\/revisions\/30200"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/media\/30199"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=30198"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=30198"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/marnix.nl\/homepage\/welkom\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=30198"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}